۲۹ تير ۱۴۰۰
تو چنیینی، من چنانم
روز عرفه، روز شناخت است و روز دعا. روز عجیبی است. به جای آن که گناهکاران به خدا التماس بخشایش کنند، خدا لبخند زنان همه را دعوت کرده است که بیایید، می خواهم ببخشم. عفو کنم. گناه دیدی، ندیدی. در این رروز دعای معروفی امام حسین دارد که بخش گل درشت دعا در این رروز است. دعا که نیست. از عاشقانه های کم نظیر ادبی است.: خدایا: تو آنی که منت بر ما نهادی.نعمت به ما دادی.به ما احسان کردی.زیبا خلقم نمودی.به من فضیلت دادی. من را کامل آفریدی.به من روزی دادی.توفیق نصیبم کردی.هرچه خواستم به من عطا کردی. توانگری هدیه دادی.در خطرات نگه ام داشتی.پناهم دادی.برایم کافی بودی.هدایتم نمودی.گناهانم را پوشاندی.بخشیدی من را.عزت دادی به من .کمکم کردی.بازویم را گرفتی.تاییدم کردی.یاری ام نمودی.شفاو سلامت به من داددی.وتو خدایی هستی که گرامی داشتی من را. تا اینجا امام حسین هی یاد آوری می کند که خدا تو چگونه بودی و چه نعمت هایی بر ما ارزانی داشتی. حالا بعد از این یاد آورری از نعمت های خدادر مقابل می گوید، خدایا اما ما در مقابل چگونه بندگانی بوددیم: ثم انا یا الهی: من کسی بودم که بد کردم. خطا کردم. جلو تو ایستادم. نادانی نمودم. غافل بودم. فراموشکار بودم. به جای توبه دیگران اعتماد کردم. با تعمد و لجاجت جلو تو ایستادم. الکی به تو وعده دادم. از همه وعده هایم تخلف کردم. پیمان شکنی نمودم. خدایا من را می شناسی.همه بدی های خودم را می دانم. و خوبی های تو را هم می دانم. به این بار سنگین اعتراف دارم.میدانی چرا با این که میدانمتو خوبی، من بدی میکنم. فقط به یک دلیل.چون میدانیم تو مهرربانی و گناهانم را می بخشی. تو چه نیازی به عبادت من داری؟ گناهانم چه ضرری به تودارد؟ به همین دلیل است که دست به دامانت شده ام. توصیه می کنم، در روزهاوشبهایی که خدا خودش دعوت نامه فرستاده حتی برای یک لحظه هم که شده به خدا نگاه کنیم. برای ایران. مردمش. خودمان. دعا کنیم. یاد هزاران شهیدی که چند سال پیش در صحرای منا جان دادند راهم گرامی داریم.

4خوزستان قلب مردم ایران را درد أورده است.
یادداشت من در مورد چهلم مرحوم محتشمی پور:3
© Copyright 2003-2021, Webneveshteha.com. All rights reserved.