۰۳ آبان ۱۳۹۷
نمایشگاه جغد رسالت شومی زدایی هنرمندان
*در شرایط تلخ جامعه هنرمندانی هستند که می خواهند شومی در جامعه نباشد.جغد را هم عاشقانه تحویل جامعه غمگین می  دهند. وقتی مثل شرایط این روزها همه چیز آماده است که آدم ها غمگین باشند، دمیدن بر رنج ها و غم ها و ایجاد افسردگی فراوان تر  هنر فرهیختگان نیست. *خبرها پر است از مشکلات. زندگی اکثریت جامعه نگران کننده . امید به اینده به خصوص آینده فرزندان وکوچکترها کم رنگ شده است. تکرار اینها مشکلی را از جامعه حل نمی کند. *هنر آوردن لبخند به لب ها و یا توجه به شیرینی زندگی برای مردمی که قرار است یکبار زندگی کنند و از بد حادثه طبیعتی که دست آنها نبوده در مقطعی زندگی می کنند،‌هنر است. *امید بخشی، شیرین دیدن شرایط تلخ، آفریدن لذت برای جامعه بر عکس آنچه جمعی القا می کنند به معنای حمایت و یا کمک به حکومت نیست. این کار به معنای حمایت و کمک به مردم است. اگر کسی بتواند در این شرایط  از زندگی،عشق، خنده، محبت، امید حرف بزند نشانه آن است که مشکل وکمبود جامعه اش را درک کرده است. *راحت ترین راه در شرایط فعلی رواج بد اخلاقی و تلخی و غم است. این بد اخلاقی هم می تواند در چارچوب انقلابیگری رواج پیدا کند و هم می تواند در کادر ضد انقلابی و گروههای برانداز باشد که هر کس غیر خودشان را سوپاپ اطمینان می دانند . فرهیختگان و صاحبان تجربه و دلسوزان مردم، جدای از سیاست در وقت غم و نگرانی می توانند با خلق آثار شیرین و رواج مهربانی و لبخند نگذارند جوانی آدمها به انتظار خوشی های موهوم به میانسالی و پیری برسد. *هر هنرمندی که یک گام به این سمت وسو بردارد، خدمت به مردم کرده است. استقبال از فیلم های طنز شاید یکی از نشانه های این نیاز باشد. *هفته گذشته در تهران در گالری آ یک اتفاق هنری افتاد. نمایشگاهی در مورد جغد بود. یک طبقه از نمایشگاه جغد های آستاد مسلم کاریکاتور، کامبیز درمبخش بود. طبقه دومش جغدیات نقاش جوان و واقعا هنرمند، سهیل حسینی بود. *حواسم به فلسفه جغد نبود. بعد از چاق سلامتی با استاد درمبخش، اولین جمله اش این بود که دیدم در فرهنگ عامه جغد را حیوان شومی می دانند، کمی کاریکاتور از جغد کشیدم و شیرین هم کشیدم تا به همین قدر بتوانم شومی را ازجامعه دور کنم. *مهربانی یک هنرمند پیر وکار کشته و مردم دوست را می شد در تک تک جملاتش دید. او نمیتواند بار مشکلات اقتصادی را کم کند. قیمت دلار را پایین بیاورد. جلو خشونتهای اجتماعی را بگیرد. بد اخلاقی های سیاسی را کم کند. هنر مند است. اما این قدر دلش برای مردمش می طپد که با جغدی بدون شوم بودن می خواهد کمی از شومی ودلشوره جامعه اش کم کند. *سهیل حسینی که شفاف تر و صریح تر این واقعیت را نقاشی کرده بود. چندین جغدی بر تابلو نشسته بودند که به شکل قلب بود. پر از عشق. به وجود هنرمندانی که می خواهند غم را وشومی را و تلخی را از جامعه دور کنند باید افتخار کرد.     

4هدیه ای از جنس نقد به مناسبت هفته دولت (۵) ابتکار
ادبیات تکراری، افت اطلاع رسانی3
© Copyright 2003-2018, Webneveshteha.com. All rights reserved.