۲۶ اسفند ۱۳۹۰
ایران و ظرفیت تحمل سنت های اسلامی و ملی
در ایامی که رئیس دفتر رئیس جمهور بودم، بعد از ظهر سه شنبه آخر سال موقع ورود پرواز یکی از دوستان عربم بود که به ایران می آمد. وقتی سر شب سوار ماشین تشریفات شده بود، و وارد خیابان آزادی شده بود، از ترس به راننده اصرار کزده بود که او را به فرودگاه برگردانند. راننده هم نمی دانست چه کند. از او اصرار و از راننده انکار. با من تماس گرفتند. با دوست عربم که برای کار سیاسی مهمی به ایران آمده بود پرسیدم چه شده؟ با عجله پرسید سالمی؟ گفتم بله. گفت کودتا نشده اینجا؟ گفتم نه. سوال و جواب عجیب و با مزه ای شده بود. پرسید جنگ داخلی است؟ حوصله ام سر رفته بود. بد اخلاق شدم و گفتم؟ شو فیک؟ که فارسیش چیزی در حد چه مرگته میشه. معلوم شد دو طرف خیابان آزادی و کوچه ها آتش بازی است و صدای انفجار ترقه و سایر مواد منفجره را دیده و شنیده، و چون هیچ دلیل بین المللی برایش پیدا نکرده، قطع پیدا کرده که در بین راه که او در حال پرواز بوده یا در ایران کودتا شده یا جنگ داخلی. چیزی شبیه اتفاقی که برای بازیگر فیلم ترمینال افتاده بود. وقتی همدیگر را دیدیم، و توضیح دادم که چهارشنبه سوری بوده است و این یک جشن ملی ایرانی هاست، خیلی تعجب کرد. آن را کاری در ادامه آتش پرستی قبل اسلام میدانست و باور نمی کرد که هنوز آثار آتش پرستی و بقول او مجوسیگری در ایران هست. توضیح دادم که اتفاقا درست حدس زده ای. این ادامه سنت های ملی ایرانی است که از دوران زرتشت قبل از اسلام مانده است. هیچگاه هم دچار خدشه و تعطیل نشده است. نه ورود اسلام به ایران و نه انفلاب اسلامی باعث تعطیلی این سنت ملی نشده است. این نکته همان رمز بزرگ متفاوت بودن ملت پر تاریخ ایران با کشورهای بی تاریخ است. ایرانی ها مسلمان شدند اما مسلمان ایرانی باقی ماندند. و همین که توانستند ایران را در خدمت اسلام و اسلام را در جهت حفظ سنت های ایرانی قرار دهند، آنان را ملت متفاوتی کرده است. مساله دیگر این است که ایران دوستی ایرانیان با ناسیونالیست عربی هم متفاوت است. در بین عربها حتی در اوج رشد و فراگیر شدن اندیشه ناسیونالیستی، مثل دوران جمال عبدالناصر، ملی گرایی عربی باز هم در قالب یک جریان سیاسی محدود ماند. اما در ایران، ایران دوستی و حرمت گزاری به سنت های ملی و ایرانی نه به دوره خاصی متعلق است و نه به گروه خاصی. طرفه آن که سنت هایی که جنبه ملی دارد، در دل و ذهن ایرانیان جا را برای حفاظت و اهمیت دادن به سنت ها و مراسم دینی و اسلامی تنگ نمی کند. همان که روز عاشورا به هیچ وجه حاضر نیست محل کسبش را به احترام امام حسین علیه السلام باز کند، همان هم در روز سیزده به در، کارش را تعطیل می کند. این تعادل ملی، مذهبی ایرانی اگر به خوبی به آن توجه شود در بسیاری از حوادث اجتماعی و سیاسی دیگر هم میتواند جامعه را به تعادل بکشاند. در تاریخ معاصر یک بار در عهد رزیم پیشین ایران با تقویت بعد ملی و رویارو جلوه دان سنت های ملی با اسلام و افراط در به کا گیری آنها، این تعادل در جریان تبلیغاتی و فرهنگی حاکم دچار آسیب شد. این در حالی بود که مردم به راحتی میتوانستند هم مسلمان باشند و هم ایرانی. و اتفاقا در کلان، رزیم گذشته از همین پنجره دچار آسیب و نهایتا سقوط شد. بعد از انقلاب اسلامی هم تلاشهایی شد که بنام اسلام به سنت های ملی و ایرانی هجوم برده شود اما به زودی معلوم شد که در فرهنگ مردم این سرزمین ایران و اسلام وسنت های ایرانی و اسلامی در کنار یکدیگر باید باشند تا جامعه از تعادل برخوردار باشد. جنگ ایران و عراق و دفاع مقدسی که مردم ایران از سرزمین و کشور اسلامی شان کردند، نمونه روشنی برای این همزیستی ایرانی، اسلامی بود. با نوحه برای امام حسین و به عشق کربلا و دعا و راز ونیاز که سراسر جبهه ها را پر کرده بود، چنان از ایران دفاع کردند که یک وجب از خاک این سرزمین را به دشمن ندادند. این درحالی بود که متاسفانه در همه جنگ های بزرگی که تاریخ ایران شاهد آن بوده است بخشی از خاک ایران تسلیم دشمن شده بود. من بیشتر دوران دفاع مقدس مدیر رادیو ایران بودم. این خاطره را برای آن دوست عربم نقل کردم که بر اساس همان جو اوایل انقلاب سرود ای ایران ای مرز پر گهر از رادیو پخش نمی شد و بنا به رویه اعلام نشده ای پخش آن ممنوع بود. یکبار که جبهه ها از نظر نیروی انسانی دچار مشکل شده بود، به نظر رسید که باید سرود ها و موزیکهای ملی بیشتر پخش شود. من خودم از دفتر امام اجازه گرفتم که این سرود و سرودهای حماسی ملی دیگر را در کنار سرودهای مرسوم آن روزها که بیشتر رنگ عقیدتی داشتند پخش کنیم. اجازه دادند. بعد از پخش آنها مشکل نیروی انسانی جبهه ها برطرف شد. و مورد استقبال نیروهای عقیدتی حاضر در جبهه ها هم قرار گرفت. همه اینها نمونه های تاریخی مهمی هستند که اگر کسانی بنام ایران دوستی بخواهند اسلام را حذف کنند و یا بنام اسلام بخواهند سنت های ایرانی را محو کنند، از پیش محکوم به شکست هستند. قدر این ملت پر ظرفیت را پیش از همه باید حاکمان این سرزمین بدانند.

4تاریخچه هیئت نظارت بر اجرای قانون اساسی و احیای دیر هنگام دوباره آن
تلخ و شیرینی های شخصی ۱۳۹۰3
© Copyright 2003-2018, Webneveshteha.com. All rights reserved.