۲۷ دی ۱۳۹۰
جدایی پر افتخار برای ملت ایران
برنده شدن فیلم زیبای جدایی سیمین به عنوان بهترین فیلم خارجی گلدن گلوب در بین مخاطبان سینمای کشور و به خصوص جوانان این مرز و بوم موجی از شادی ایجاد کرد و به عنوان افتخار ملی تلقی گردید. این طبیعی است که وقتی در سطح جهانی یک موفقیت بنام یک ایرانی ثبت میشود، مردم ایران به آن افتخار کنند و شادی نمایند. اگر این افتخار در حوزه های فرهنگی و هنری باشد از آن جهت مردم را شاد تر میکند که می بینند دنیا در برابر موجی که بر علیه ایران به راه افتاده و رسانه های جهانی تلاش میکنند که ایرانی را به دور از هنر و فرهنگ معرفی کنند. صدای پر لطافت مردم ایران که جوهر اصلی مردم این مرز و بوم است وقتی از درون پوسته ای می شکفد و در معرض دید جهان قرار میگیرد، هم در مواجهه با این فضایی که ساخته شده، یک سورپرایز تلقی میشود و هم زبان دل مردم ایران میشود که به دنیا میگویند ما مردم ایرانیم که اصغر فرهادی ها میتوانند فرهنگ و هنر غنی نهفته شده در ذات این ملت را به نمایش بگذارد. اینکه ساخت فیلم با استانداردهای جهانی مطابقت دارد و اگر نباشد، سینما نمیتواند نام بگیرد نکته غیر قابل انکاری است . اما در کنار توجه به این خوش ساختی فیلم، مضمون مهربانانه و انسان دوستانه فیلم جدایی سیمین از نادر هم حتما اثر شگرفی در بینندگان وهیئت ژوری داشته است. و اتفاقا همین نکته که مردم ایران دارای این نهاد مهربان هستند و همیشه خواهان صلح و آزادی بوده اند و این واقعیت در این تنها جدایی شیرین ساخته فرهادی نمود پیدا کرده شاید دلیل مصاحبه دلنشین آقای فرهادی بود که از صلح خواهی مردم ایران برای دنیا حرف زد. بی تفاوتی و کم محلی مسئولان فرهنگی و هنری کشور البته جای گلایه فراوان دارد. کسانی که بر مسند مدیریت دولتی هنر کشور نشسته اند چرا نباید به نمایندگی از مردم اولین افتخار کنندگان و صادر کنندگان بیانیه خوشحالی باشند؟ فیلمی که همه بازیگران آن مقیم ایران هستند و در این کشور در بعد اتقلاب فیلمسازی یاد گرفتند و در کنار مردم ماندند و فیلمی ساختند که از همین سیستم دولتی مجوز اکران گرفت و مورد استقبال مردم بود و در نهایت مدارج طبیعی رشد خود را با اتکا به تلاش کارگردان و بازیگران و عوامل تهیه طی کرد. سینمای ایران سالهاست که از بهترین های دنیا است. در همه مقوله ها حرف و سخن دارد. افکار و اندیشه های مختلف در آن حوزه تجربه فیلمسازی کرده اند. مربوط به قشر و گروه خاصی نبوده. نهادهای دولتی در بهترین صورت مزاحم آنها نبوده اند و با اتکا به ذهن حلاق و هنر دوست و هنر شناس خود رشد کرده اند.این را اگر مدیران دولتی قدر نشناسند، عرض خود می برند. در حوادث اخیر سینمایی ایران که با اصرار بر انحلال خانه سینما از سوی وزارت ارشاد کلید خورد، دولت عملا تلاش کر که بخش مدنی و صنفی سینماگران را که میتوانستند واسطه خوبی بین دولت و اعضای این خانه باشند میخواست حذف کند. دولتهای مطمئن به خود معمولا خود پیشقدم راه اندازی نهاد های صنفی میشوند تا مشکلات هر صنف را با کمک خود آنها حل و فصل نمایند. اهالی صبور سینما که میدانند هنرشان سنگهای زیرین جوی است و استوار در خدمت نام و آوازه این ملت هستند با صبوری تلخی اعلام انحلال خانه شان را تعقیب کردند و با آرامش ذاتی به انتظار نشستند تا شاهد رفع موانع باشند و دوباره زلال تر از گذشته به خدمت این مرز و بوم پر گهر کمر ببندند. موفقیت بزرگ جدایی سیمین از نادر و پر آوازه شدن دوباره نام ایران بر سکوی فرهنگی جهان نتیجه همین صبوری و پر کاری اصحاب هنر است. این موفقیت که بی شک موفقیت ایران است بر همه مبارک باشد.

4تاملی بر کتاب خاطرات بوش
انقلابی میرا یا پویا3
© Copyright 2003-2018, Webneveshteha.com. All rights reserved.