۰۳ ارديبهشت ۱۳۸۹
کنسرت گروه آوازی تهران


دیشب بعد از مدتها و شاید سال ها برای دیدن کنسرت گروه آوازی تهران به تالار وحدت رفتیم. با خانواده. قبل از رفتن، چیز زیادی از سبک گروه آوازی و کنسرت بدون ایزار موسیقی نشنیده بودم. اساسا در موسیقی و آواز نه چیزی بلدم و نه کتابی خوانده‌ام. اما همیشه اهالی مظلوم موسیقی را دوست داشته‌ام و همیشه نیز به نوعی با آنان در ارتباط بوده‌ام و علاوه بر لذت بردن از کارشان، گاهی توفیق داشته‌ام که پای حرف‌هاشان بنشینم. از شانس خوب من، بلیط این مراسم را در مدرسه دخترم می‌فروختند و او هم برای ما خریده بود و میزبان ما بقیه اعضا خانواده بود. بلیط هم جوری داده بودند که مجبور بودیم جدا جدا بنشینیم! برای دخترم، هم فال بود و هم تماشا. هم خودش از کار گروه خیلی لذت برد و هم در شب، خیلی از معلم‌ها و دوستانش را دید. رهبر این کار میلاد عمرانلو بود. واقعا گروه هنرمندی بودند. اعضا کنسرت هر کدامشان در چند نقش هنرمندانه، اجرای نقش می‌کردند. حنجره آنان جایگزین ابزار موسیقی شده بود. صداهای خانمها و آقایان با اختلاف سطح، موسیقی فوق‌العاده‌ای را خلق کرده بود و همزمان احساس حضور در یک تئاتر پانتومیم موسیقیائی را منتقل می‌کردند که گویا ابزار موسیقی در دست دارند. تا اعماق وجود انسان، احساس آرامش و لذت و قدرشناسی از آفرینندگان این کنسرت نفوذ می‌کرد. این کار اگر چه توسط اعضای این گروه و رهبری میلاد عمرانلو و همکاری طالب خان شهیدی از تاجبکستان به وجود آمده است اما الهام گرفته از سبک‌های اروپائی است. به طور رسمی 17 قطعه معروف جهانی را اجرا کردند که با درخواست‌های مکرر پایانی چند قطعه را تکرار کردند. واقعا بدون داشتن ابزار موسیقی، احساس شنیدن قطعات بزرگ و معروف موسیقی جهانی را انتقال دادن، اعجاز هنرمندانه‌ای بود. در بروشور این کنسرت خواندم که در داخل و خارج جوایز خوبی گرفته‌اند. موسیقی مثل همه هنرها عشق درونی می‌خواهد ولی با مشکلاتی که موسیقی در ایران داشته است، پرداختن به موسیقی و ابتکار و نوآوری در این حوزه تنها از کسانی ساخته است که هم به کارشان عشق دارند و هم برای به‌دست آوردن این عشق، باید با تمام وجود مبارزه کنند و رنجی را بکشند که تنها از عاشقان اسطوره‌ای برمی‌آید. به دلیل همین عشق به کار، همواره گروههائی که عاشق دنیای پر احساس ساخت و تولید موسیقی بوده‌اند، خیلی صمیمی و با نشاط تن به این کار جمعی می‌دهند تا ارکستری بسازند که از آن همه هنرمند ، یک صدای گوشنواز و دل فریب بیرون آید. دیشب، نشاط و همدلی و صمیمیت مجموعه گروه آوازتهران را می‌شد در چهره و رفتار تک تک آنان دید. دو قطعه آواز هم با موزیک حنجره ساخته این گروه، توسط آقای وحید تاج اجرا شد که بسیار شیرین بود. دست همه‌شان درد نکند. برای من خیلی لحظات متفاوتی ساخت. تشویق فراوان و از ته دل شرکت‌کنندگان و استقبال خوب از این کار هنری نشانه میزان تاثیرگذاری و موفقیت این کار بود.

 

42 تا بچه کافیه یا نه و نقش تاریخی روحانیت و دین
سیاستهای کلی نظام اداری و سیستم اداری الکنرونیک3
© Copyright 2003-2017, Webneveshteha.com. All rights reserved.