۱۳ ارديبهشت ۱۳۸۹
مکتب طنز گل آقائی


این مطلب راپارسال برای سالگرد صابری نوشته بودم :صابری تعریف می‌کرد که تازه از گیلان آمده بودم تهران. معلم ادبیات بودم. خیلی هم خودم را قبول داشتم. مرا فرستادند جنوب تهران تا در مدرسه‌ای معلم باشم. رئیس دبیرستان گفت می‌خواهی روز اول من همراهیت کنم تا بتوانی سر کلاس مسلط باشی؟ کلی به صابری برخورده بود. بعد از سالها تدریس این حرف را توهین می‌دانست. قبول نکرده بود. می‌گفت:‌رئیس دبیرستان گفته‌ بود بچه‌ها اینجا شرند. باز هم قبول نکردم. رفته بود سر کلاس. تصمیم گرفته بود خیلی قاطع کلاس را اداره کند. اول از همه خودش را می‌خواست معرفی نماید. می‌گفت:‌تا گفتم بنده یکی از آخر کلاس گفت: آئوووو... دیگر نتوانسته بود تا آخر بر کلاس مسلط شود. در طول سالهای رفاقت، غیر از وقت‌هایی که می‌خواست به گیلانی بودنش اشاره کند، هر وقت کسی را می‌دید که خیلی گنده گنده ادعا می‌کند و خیال می‌کند به راستی می‌تواند مشکلات را حل کند، یاد آن روز اول  کلاس درس در تهران می‌کرد و همراه با چشمکی می‌گفت:‌ آئووووو. اکنون پنج سال از مرگ صابری می‌گذرد. دوران جای او را خیلی خالی گذاشته است. این روزها شاید برای صابری طنزپرداز خیلی سخت‌تر از دیگران بود. روزهایی پر از آئوووو. می شود حدس زد اگر بود و این روزها در مورد افراد و کارها وادعاها می خواستیم صحبت کنیم مرتب بعد از شنیدن خیلی از ادعا ها می بایست چشمکی بزند و بگوید آئووووو. زمانه‌ای که در آن هستیم، بهشت طنزنویسان سیاسی است ولی گمان می‌کنم اگر صابری زنده بود، لذتی از این دوران نمی‌برد. او دوست نداشت رفتار مسئولان کشوری که او در آن زندگی می‌کند، آن‌قدر آشفته باشد که به همه احساس گل‌آقائی دست بدهد و نام و یاد پرآوازه‌ی ملت ایران به این وسعت در چارچوبه طنازی داخلی و خارجی دستمالی شود. صابری مکتب طنزپردازی فاخری داشت. ادبیاتش محترم بود. نیش‌های طنازانه‌اش اگرچه تا عمق جان فرو می‌رفت ولی تعبیرات و کلامش هرگز بوی بی‌حرمتی و بی‌ادبی نمی‌داد. این مکتب فاخر در طنز چیزی شبیه معجزه بود. متاسفانه اگرچه بعد از صابری طنزپردازان قابل توجهی در عرصه سیاسی حضور پیدا کردند و بعضی از آنان انصافاً از ذهن پر نشاط و پراطلاعی در عرصه سیاسی برخوردار بودند اما ادبیات فاخر صابری را کمتر به ارث بردند. باید شاگران صابری تلاش کنند تا مکتب ادبی او را در عرصه طنز زنده نگه‌ دارند. تعطیلی مداوم مجلات و هفته‌نامه‌ها و مطبوعات منتسب به موسسه گل آقا تاسف دارد. طنزنویسان کشور می‌توانند فعالانه تلاش کنند تا مجلات آن موسسه و طنز مکتب صابری در کشور باقی بماند. کار دشواری نیست. البته تحمل دولتمردان هم برای تحمل طنز از سرمایه‌هایی است که اگر نباشد طنز ‌و طنازی سیاسی بی‌معنا می‌شود. یاد صابری، گل‌آقای مردم ایران برای همیشه زنده بادا.

 

 

4راز ماندگاری شهید مطهری
نمایشگاه کتاب، ضرورتها و نیازها3
© Copyright 2003-2017, Webneveshteha.com. All rights reserved.