یکی از واژه‌هایی که در این انتخابات تقریبا همه روی آن اجماع دارند، ضرورت تغییر است. آقای خاتمی از اولین کسانی بود که این واقعیت را در شعارهایش ارائه کرد و در وقت انصراف نیز برروی تحقق این هدف تاکید کرد. حرف کاملا درستی هم هست. اما تفسیرهای گوناگونی از این تغییر ارائه شد. تغییری که آقای خاتمی روی آن تاکید می‌کرد و تصورم بر این است که آقایان مهندس موسوی و کروبی هم همین باور را دارند،اصلا تغییر ساختاری نیست. تغییر مورد نظر آنان، تغییر در مدیریت اجرائی کشور است که اکثر ارزشهای اصیل انقلاب و مردم را در این 4 ساله تغییر دادند. بازگشت به اصول اصلی و مترقی انقلاب مثل آزادی، استقلال، پیشرفت، حفظ حرمت و کرامت انسان، دموکراسی، اسلام مترقی، مخالف با تحجر و ریاکاری، توجه به تاریخ پر اقتخار ایران، به‌کارگیری منابع اقتصادی ایران برای زندگی مردم کشور و ده‌ها مورد دیگری که در این سال‌ها فراموش شده معنای تغییری است که در این انتخابات اکثر دلسوزان کشور بر آن اجماع دارند. معنای اصلاحاتی هم که آقای خاتمی دنبال آن بود، اصلاح روش‌هائی بود که کشور و اسلام و ارزشهای انسانی را در معرض تهدید قرار می‌داد. بالا بردن توقعات مساله‌ایست که جبهه‌ی اصلاحات آسیب فراوانی از آن دید. اکنون  و در این مرحله، اصلی‌ترین وظیفه‌ی تاریخی و دینی و ملی، تلاش برای تغییر سازنده در مدیریت اجرائی کشور است که همه باید برای تحقق آن تلاش کنیم. گرچه رقابت با کسی که رئیس‌جمهور است و همه‌ی امکانات را در اختیار دارد و بی‌مهابا از آن در جهت کارهای تبلیغاتی استفاده می‌کند، خیلی رقابت نا برابری است.