سی سال پیش و شعارهای انقلاب (قسمت دوم)

 

در میان سه شعار اصلی استقلال آزادی، جمهوری اسلامی؛ آزادی، شعار فراگیر دوم مردم انقلابی در همه­ی راهپیمائی­های دوران انقلاب بود. قبلاً در مورد شعار استقلال نوشته بودم. آزادی خواست انسانی و حق انسانی همه است. اکنون نیز کسانی که به آزادی مردم ایران بی­اعتنا باشند حتماً نمی­توانند خود را انقلابی بنامند. با این­که انقلاب­ها و انقلابیون به خصوص در آن دوران دو قطبی بودن جهان، در همه جا شعارهای تخریبی می­دادند و نابود باید گرددها جوهر شعارهای انقلابی در همه جا بود، مردم انقلابی ایران و رهبری هوشمند انقلاب در هر دو شعار اصلی آزادی و استقلال بر اصول مثبت و انسان­محور استقلال و آزادی تکیه داشتند. این نکته­ی پراهمیتی است. جمهوری اسلامی هم نوع حکومت مورد نظر مردم انقلابی بود. جمهوریت، تکیه بر نقش مردم در تعیین حکومت بود که عامل مشروعیت حکومت بود و اسلام هم فرهنگ جاری در درون جامعه بود که هویت انقلاب را رقم می­زد و ترکیب جمهوری اسلامی را به وجود آورد. همه­ی این شعارهای انقلابی نسل انقلاب باعث سربلندی آن نسل است. این­که در عمل خیلی از خواست­ها تحقق پیدا نکرد و یا معنای متفاوتی پیدا کرد، مطلب دیگری است که به صحت اصل رفتار نسل انقلاب نمی­تواند آسیبی بزند. با تغییر نسل­ها البته که خواست­ها متفاوت شود و این حق همه­ی نسل­ها است اما دلیل بر نادرست بودن رفتار و عمل­کرد نسل انقلاب نیست و به همین دلیل نسل انقلاب از شعارها و عمل­کرد خود پشیمان نیستند.