احمد اخلاق مدار

 

به همین زودی سال احمد بورقانی شد. دیروز رفته بودیم خانه هنرمندان که یادش را گرامی بداریم؛ جای کوچکی بود و جمعیت فراوانی. چند تا کلیپ تهیه کرده بودند. بیشتر، فیلم سخنرانی­هایش بود و معرفی خودش که برای خانم منیژه حکمت حرف زده بود. خصوصیت برجسته­ی احمد در سیاست و رسانه­شناسی و فرهنگ نبود؛ همه­ی این­ها را می­شناخت ولی برجسته­ترین ویژگی­اش اخلاق­مداری بورقانی بود. لوطی و مشتی! گویا نمی­تواند هیچ­وقت، با هیچ­کس عناد داشته باشد. احمد با همه بود و همه او را دوست داشتند؛ اما در عین حال همه هم می­دانستند که دارای چه تفکر قدرت­مند و جهت­گیری مشخصی است. داشتن چنین سعه­ی صدر و وسعت دیدگاهی، واقعاً کم­نظیر بود. معنای بداخلاقی را نمی­دانست. این­قدر بچه نظام­آبادی­اش عمیق بود که اصلاً نمی­شد بفهمی که احمد با همه­ی مقامات سیاسی و عرفانی و رسانه­ای­اش با بقیه­ی بچه­های محلش فرق دارد. این خصلت را نه تنها جوانترها که ای کاش سیاست­مداران هم یاد می­گرفتند. رضا خاتمی که همیشه با احمد شوخی­های بامزه­ای می­کردند، وقتی دیروز می­خواست حرف بزند، آن قدر لب ورچید و سکوت کرد تا پشت تریبون گریه نکند و آخر هم نشد. پورنجاتی هم دیروز با ادبیاتی مثل جلال آل­احمد می­خواست حرف بزند، مطلبش را نتوانست بیان کند. خیلی فضا غم­بار بود و زبان طنز پورنجاتی نمی­شد که کارگر بیفتد. صادق خرازی هم که انصافاً با آن­که دیپلمات بوده ولی به هنرمندان کشور خیلی خدمت کرده است و ۲۵ سالی است که با احمد بورقانی دوست است؛ با این­که مریض بود و خیلی نحیف شده بود، آمد و در همین مورد سعه­ی صدر احمد حرف زد. سخنرانی سهام، پسر احمد را نبودم؛ ولی زهرا همه را آتش زد. از احمد درون خانه حرف زد. می­گفت هفته­ای یک­بار جلسه­ی رسمی خانوادگی داشتیم که همه بتوانیم حرف بزنیم. از خاطرات جبهه­ی احمد و دیدار احمد با برادر شهیدش در جبهه هم حرف زد. به پدر و مادر گرامی و همسر بزرگوار و فرزندان دلسوخته­اش تسلیت گفتیم و از در زدیم بیرون و در بوستان خانه هنرمندان شدیم. به همین سرعت احمد از یادمان رفت و غرق در سیاست شدیم و تا مدت­ها کپه کپه به گپ و گفت­وگو با مجموعه­های مختلف و عمدتاً درباره­ی سیاست انتخابات مشغول بودیم. خدا رحمتش کند که در هر جلسه­ای هم­چنان گمان می­کنیم الان است که احمد وارد شود و با ادبیات خاص خودش محور جلسه شود.