پادشاه ایران و پادشاه مراکش

 

در بین کتاب­هایی که در ماه­های اخیر خواندم، کتاب خاطراتی بود مربوط به آقای احمدعلی بهرامی با نام "در جست­وجوی عدالت و انسانیت". وی عضو خانواده­ی پرنفوذی بوده و علاوه بر کار کارشناسی و تحقیقات علمی، مدتی وزیر کار دولت اول شریف امامی و سفیر ایران در مراکش و چین بوده و نهایتاً در کابینه­ی شاپور بختیار به سمت رییس هیأت بازرسی شرکت ملی نفت منصوب شده است. خاطرات شیرینی به خصوص از مراکش و چین نقل می­کند. یکی از آن­ها عبرت­آموز است. می­نویسد وقتی پادشاه مراکش به ایران دعوت شده بود، طبق معمول دو مهمانی دادند؛ یکی از طرف شاه ایران به شاه مراکش، یکی از سوی پادشاه مراکش به پادشاه ایران. در مراسم مهمانی شاه ایران، به طور رسمی و علنی مشروب سرو می­کردند. وقتی نوبت مهمانی شام پادشاه مراکش بود، ملک حسن به سفیر ایران گفته است: آقای بهرامی در مهمانی من مشروب الکلی نباید مصرف شود؛ چند نوع آب میوه روی میز باشد. جالب­تر این که تشریفات دربار پادشاه ایران آمادگی مهمانی بدون مشروب الکلی را نداشته؛ به همین دلیل آقای سفیر در خاطراتش نوشته متأسفانه تشریفات دربار به غیر از آب و یکی دو تنگ آب پرتقال چیز دیگری پیش­بینی نکرده بودند. این بی­اعتنایی به فرهنگ و دین و غریبگی پادشاه با اعتقادات مردمش چیزی است که همه­ی تحلیل­گران آن را جزئی از دلایل سقوط رژیم شاه می­دانند.