۳۰ آذر ۱۳۸۷
یکی بود ، یکی نبود وشب یلدائی بود...

 

 

یکی بود یکی نبود. غیر از خدای مهربون هیچ کی نبود........

شب یلدا در تاریخ ایران شب قصه است و شب بازگوئی خاطرات و یاد آوری داستان های تاریخی و ملی. این زیبائی فرهنگ ایرانی است که سنت های ملی خود را بر اساس فصل و طبیعت انتخاب کرده است. آغاز سال خود را با  بهار شروع می کند و در آغاز زمستان، بلند ترین شب را برای قصه گوئی وشعر خوانی برگزیده است. به دلیل استحکام و انطباق با روح متعالی انسان است که این گونه  سنت های ایرانی در طول تاریخ حفظ شده است. ایرانی همیشه قصه های تلخ و شیرینی داشته که بتواند برای نسل های بعدی بگوید. همیشه باید امیدوار بود که پدر بزرگ ها بیشتر بتوانند از شیرینی ها حرف بزنند و دیگر مجبور نباشند شب یلدای فرزندان را با قصه های کشور گشائی شاهان و جنگ وخونریزی آنان و هر چه که نشانه ی فدا شدن مردم در مقابل خودخواهی ها و برتری جوئی های مسئولانش هست پر کنند. آرامشی به سبزی پوست هدوانه و لطافتی به اندازه ی شعر حافظ. شب بلند یلدای ایرانی و اهورائی تان مبارک باشد.

باید منتظر روزی بود که پدر بزرگ ها بتوانند به نوه ها بگویند: یکی بود، یکی نبود. خیلی ها خواستند خدائی بکنند ولی هرکسی غیر از خدا، خواست خدائی بکند، ایرانی ها نگذاشتند خدائی کند .  

4مستند سعید ابوطالب و اسم شب اکثریت مجلس
پرتاب لنگه کفش و شادی بی‌معنای بعضی‌ها!3
© Copyright 2003-2018, Webneveshteha.com. All rights reserved.