۲۸ آذر ۱۳۸۷
جلسه تعدادی از رهبران دینی مسلمان و یهودی در یونسکو

 

از مدت‌ها قبل قرار بود در هفته‌ی گذشته به اتفاق آقایان لگنهاوزن و دکتر پازوکی به آلمان و ایتالیا برای سخنرانی در دانشگاه مونیخ و رم در مورد مسائل بین‌الادیانی سفر کنیم. من به دلیل مشکل مریضی مادرم در آخرین لحظات همراهشان نرفتم. بعداً در اخبار خواندم که جلسه‌ی سخنرانی آنها هم به‌دلیل تعصب‌های نژادپرستانه‌ی یهودی‌ها در دانشگاه، نشد که انجام بشود. وقتی مادرم بهتر شد و از بیمارستان مرخص شد به آخرین قسمت سفرم که سومین جلسه‌ی گفتگوی ملبغان دینی اسلامی و حاخام‌های یهودی در مقر یونسکو در پاریس بود، رفتم، تعداد شرکت‌کنندگان زیاد نبود و افراد تاثیرگذار مسلمان و یهودی هم کمتر به چشم می‌خوردند. رئیس‌جمهور سنگال که رئیس سازمان کنفرانس اسلامی است و آقای ماتسورا رئیس یونسکو، روسای اصلی جلسه‌ی افتتاحیه بودند. مسئولیت‌های رهبران دینی در استحکام‌بخشی به صلح، انتظارات سه دین یکتاپرست از یکدیگر، مذهب و استفاده از رسانه و اهمیت دعا در ادیان و نقش زنان در زندگی دینی، موضوعات اصلی گروه‌های کار بود که روز دوم در مورد آن بحث کردند. در بدو ورود به یونسکو خبرنگار تلویزیون فرانسه با عده‌ای از شرکت‌کنندگان مصاحبه می‌کرد. طبق معمول کار رسانه‌ای که فرهنگ و دین را تابعی از سیاست می‌دانند، از من پرسید آیا این سمینار می‌تواند به صلح اعراب و اسرائیل کمک کند؟ گفتم که از دین نباید برای این حوزه‌های سیاسی استفاده کرد. این اشتباه را در نیویورک کردند و نتیجه‌ای هم نداد.  نکته‌ی جالب به عقیده‌ی من این بود که بسیاری از حاخام‌های یهودی از دو مسئله در داخل اسرائیل نگران بودند: یکی سکولار شدن بیش از حد مردم اسرائیل و بی‌توجهی آنان به دینداری و دیگری استفاده‌ی ابزاری رهبران سیاسی اسرائیل از دین و در نتیجه رشد افراطی‌گری یهودی که باعث بدبین شدن جامعه‌ی جهانی به اصل دین یهود می‌شود. کاملاً فضای روحانیون یهودی با فضای رهبران سیاسی اسرائیل متفاوت بود. عده‌ای از امامان جماعت مسلمان هم از داخل سرزمین قدس آمده بودند. مسئله‌ی همزیستی صلح‌آمیز با یکدیگر به عنوان دو دین الهی و عدم همراهی با صهیونیسم سیاسی در میان امامان جماعت و حاخام‌ها فصل مشترکشان بود. بین مسئله‌ی رابطه‌ی دو دین و سیاست‌های دولت اسرائیل کاملا فرق می‌گذاشتند. در روز پایانی که خبرنگاران به جلسه‌ی یونسکو آمده بودند تا مسئولان جلسه گزارش بدهند، یکبار یکی از یهودیان سوری‌الاصل مقیم نیویورک که جزء حاخام‌ها نبود، خواست از حضور خبرنگاران استفاده کند. وقت گرفت و در مورد اینکه مشکل فلسطینیان کشورهای عربی هستند که به آنان نمی‌رسند و نه اسرائیل حرف زد. عکس‌العمل جالب مشترک رهبران مسلمان و یهودی علیه وی بسیار جالب بود. کاملا مشهود بود که ادیان الهی اگر برای سیاست به کار گرفته نشوند، می‌توانند نقش خوب و موثری برای رفاه و صلح و معنویت بشر داشته باشند. از دیوار صلح در کنار برج ایفل و مسجد بزرگ پاریس و کنیسه‌ی قدیمی پاریس هم دیدار کردیم.

 

4سینما جمهوری، آتش به جان شمع هنر
مستند سعید ابوطالب و اسم شب اکثریت مجلس3
© Copyright 2003-2018, Webneveshteha.com. All rights reserved.