۲۱ تير ۱۳۸۷
افغانستان، تلویزیون، اینترنت و ما

 

چند وقت پیش یکی از مدیران تلویزیون­های خصوصی افغانستان پیش من آمده بود و در مورد تلویزیون­شان حرف می­زد؛ از پربیننده­ترین سریال­ها و فیلم­های ایرانی در تلویزیون­های افغانستان صحبت کرد. می­گفت تنها در کابل ۱۶ تا تلویزیون خصوصی برنامه تولید و پخش می­کنند. هر کس که امکانات پخش برنامه و راه­اندازی تلویزیون داشته باشد، می­تواند از وزارت­خانه­ی ذیربط مجوز راه­اندازی تلویزیون بگیرد. این که کسانی بتوانند در داخل هر کشوری با گرایش­های مختلف و مذاهب متعدد مجوز راه­اندازی تلویزیون داشته باشند، باعث می­شود که هر بخشی از جامعه در یک رسانه مخاطب­های خود را داشته باشند و از دیدن برنامه­های خارج از مرزها که نظارتی هم طبعاً از سوی دولت بر آن­ها نیست بی­نیاز باشند. اگر قرار باشد روزی در قانون اساسی ایران بازنگری شود، به عقیده­ی من از اولویت­های بازنگری بند مربوط به انحصاری بودن صدا و سیماست. این که در ایران برخلاف دنیا حتی با نظارت دولت کسی نمی­تواند صدا و سیما داشته باشد، باعث شده تا ده­ها تلویزیون فارسی زبان برای مخاطبان ایرانی به وجود آید که نه تنها تظارتی بر آن­ها امکان­پذیر نیست، بلکه می­توانند به تحریکات گسترده نیز دامن بزنند. بی­رقیب بودن صدا و سیما در داخل هم به تنزل کیفیت و محتوای برنامه­های آن می­انجامد. آن دوست افغانی می­گفت مردم در افغاستان هم به رسانه­های داخلی که برآمده از عنعنات افغانی است بیشتر توجه می­کنند. معنای عنعنات را نفهمیدم. ترجمه کرد که به معنای آداب و رسوم است. افغانستان در حوزه­ی تکنولوژی ارتباطات، سرعت فراوانی پیدا کرده است. از سرعت اینترنت هم خیلی تعریف می­کرد.

 

4شهر الکترونیک مدیران کشور
دین و دیپلماسی در اتریش3
© Copyright 2003-2018, Webneveshteha.com. All rights reserved.