آخر هفته گذشته مراسم دومین سالگرد رادیو گفتگو بود. این رادیو در این دو ساله در فضای کاملاً متفاوتی با شبکه‌های رادیویی و تلویزیونی برنامه‌سازی کرده است. موضوعات گوناگونی که تصور می‌رود در رادیو تلویزیون رسمی کشور ممنوعه باشد، در رادیو گفتگو احیاناً مورد بحث جدی قرار می‌گیرد. در جشنی که بمناسبت سالگرد این رادیو گرفته بودند، اساتید مختلف دعوت شده بودند. وقتی من رفتم خانم بهروزی داشت صحبت می‌کرد. چند تن از اساتید دیگر هم حرف زدند. از من هم برای سخنرانی دعوت کردند. گفتم شرایط اجتماعی ایران و جهان به گونه‌ای نیست که اگر رادیو و تلویزیون یک حرفی خلاف سیاست های نظام بزند، آسمان به زمین بیاد. برعکس اگر این اجازه داده شود که همه در همه‌ی حوزه‌ها، نظرات اختلافی و علمی متفاوت را مطرح کنند، به تضعیف نظام نمی‌انجامد که نظام از آن هراس داشته باشد. رادیو گفتگو هم نمونه‌ی آن است. اگر چه در سپهر رسانه‌ای ایران، رادیو گفتگو که هر شب چند ساعتی برنامه پخش می‌کند، خیلی کار اندکی است و بیشتر به رفع تکلیف می‌ماند ولی باز از اینکه این رادیو راه‌اندازی شده باید ابراز خوشحالی کرد. اگرچه دورادور و با واسطه شنیده‌ام به رادیو گفتگو ابلاغ کرده‌اند که روز به روز دایره کسانی را که در آن شرکت می‌کنند، محدودتر کند. در جشن رادیو گفتگو آقای دکتر خجسته رئیس دهساله‌ی رادیو هم حرف زد. گزارش خوبی از رسانه‌ی رادیو داد. سیاست آنها این است که تعداد رادیوها را در مسائل مورد نیاز مردم فراوان کنند تا مخاطب بیشتری  پیدا کنند. در این پهنه‌ی بزرگ و پر رقابت رسانه‌ای با ابزاری مثل تلویزیون و ماهواره و اینترنت، پیدا کردن مخاطب برای رادیو کار دشواری است. این سیاست آنها می‌تواند راهگشا باشد. دو دور هم جایزه دادند. یکبار به شخصیت‌های فرهنگی که در رادیو گفتگو خیلی تلاش کرده‌اند که بیشترشان البته در جلسه حاضر نبودند و یکبار هم به دست اندرکاران برگزیده رادیو گفتگو. آقایان مجید انصاری و رضا خاتمی هم بودند و هر کدامشان یکبار برای دادن جایزه به روی سن رفتند. خانم زهرا اشراقی هم آمده بود. در سخنرانی‌ام گفتم که کار رادیو گفتگو اگر چه در جهان یک پدیده نیست و روال عادی است ولی در ایران یک پدیده بود. راستی آقای حمید خزائی را هم دیدم. از ابتدای انقلاب تقریباً نفر دوم رادیو بوده و هست. آدم دوست‌داشتنی است.