جای خالی مسئولان رسمی در سنت های ملی

 

فردا آخرین چهارشنبه سال و امشب چهارشنبه سوری است. چند سالی بود که از ۲۰ روز قبل همه­ی شهر صدای انفجار بود و فشفشه و ترقه و دینامیت­های دست­ساز. امسال در تهران کمتر شده بود. نمی­دانم چرا؟! خیلی­ها می­گویند به خاطر ممانعت شدیدتر نیروهای انتظامی بوده است. اما واقعاً در طول این سال­ها مراسم چهارشنبه سوری که جزئی از تاریخ ایران باستان است و محققان برای هر یک از برنامه­های سنتی آن شب فلسفه­هایی ذکر کرده­اند، همه تحت­الشعاع این ترقه­بازی نسبتاً خطرناک قرار می­گرفت. آن چه که بیشتر در شب چهارشنبه سوری تاریخ دارد، قاشق­زنی و پریدن از روی آتش است که بنا به یک سنت ایرانی سرخی آتش را که نشانه­ی قوت و نشاط است برای خود طلب می­کنیم و زردی خود را که نشانی از رخوت و سستی دارد در مقابل به آتش می­دهیم. کارهای قشنگی است که آن قدر در روح ایرانی ریشه­دار است که هیچ­کس نتوانسته آن را از قاموس ملی ایرانی حذف کند. کاش حداقل به عنوان یک کار سمبلیک وقتی سنت­های ایرانی مورد باور اکثر مردم ایران است، مسئولان عالی­رتبه کشور هم به این خواست عمومی احترام بگذارند و رسماً آنان را همراهی کنند. مثلاً چه اشکال دارد یک جائی برای پریدن از روی آتش مسئولان وجود داشته باشد و یا در سیزده به در یک منطقه را تلویزیون نشان دهد که مسئولان جمهوری اسلامی به اتفاق خانواده به کوه و دشت رفته­اند و مثل مردمی هستند که آنان را سر کار آورده­اند؟ اگر به ایرانی بودن خود افتخار می­کنیم باید سنت­های آن را هم باور داشته باشیم. این سنت­های ملی هم هیچ منافاتی با اعتقادات دینی ندارد؛ ولی گویا بعضی­ها به نوعی خجالت می­کشند ایرانی بودن خود را با افتخار اعلام کنند؛ تا در نتیجه بعضی­ها هم خجالت بکشند مسلمان بودن خود را اعلان نمایند و به آن افتخار کنند. جمع کردن بین روح مسلمانی و سنت­های ایرانی ظرفیت بزرگی است که تنها ملت بزرگی مثل ایران می­تواند آن را داشته باشد.