نقش نادیده همسران مشاهیر

 

معمولاً وقتی مردان بزرگ و معروف می­میرند از آنان تجلیل­های وسیعی به عمل می­آید. از رنج­ها، مشکلات و موفقیت­های آنان حرف می­زنند؛ اما کسی از همراهی خانواده­های آنان سخنی نمی­گوید. خیلی که هنر کنند، در یک خط کوتاه در میانه­های روزنامه­ای می­نویسند مثلاً همسر فلان آیت الله یا استاد و یا شخصیت ملی درگذشت. هیچ کس نمی­نویسد این همسر چه اثر بزرگی در موفقیت آن شخصیت داشته است. دیروز عمه­ام که همسر دایی­ام، شهید هاشمی نژاد بود درگذشت. پدرم و شهید هاشمی نژاد در یک بده بستان خانوادگی، هر کدام خواهر آن یکی را به همسری انتخاب کرده بودند. وقتی خود آن بزرگوار شهید شد همه رسانه­ها و مردم تجلیل کردند. اما اکنون هیچ کس یاد نکرد که وقتی سال­ها آن شهید در زندان بود، و یا در ایام فراری بودن ایشان، همسرش تنها بود و شرایط به مراتب سخت­تر از خود آن شهید را داشت. بعد از انقلاب هم همسرش تنها بعد از ۳ سال از انقلاب شهید شد و همسر مسئول عالیرتبه­ی کشور هم نتوانست باشد تا از زندگی مرفه بعد از انقلاب استفاده کند. این هم نوعی مردسالاری اجتماعی است که به گونه­ای رفتار می­شود که گویا آدم­های مهم و معروف به تنهایی چنین شده­اند. من دو سالی که دایی از سال ۵۴ در زندان بود، برای تنها نبودن، شب­ها منزل این عمه می­خوابیدم. خیلی دلم سوخت. آمدم مشهد تا در تشییع عمه­ای که نیمی از عظمت شخصیت شهید هاشمی نژاد بود و عمرش را در غربت، ترس، دلهره­ی قبل از انقلاب و تنهایی بعد انقلاب گذرانده بود شرکت کنم و به فرزندانش، اکرم، جواد، منیر، عذرا، مهدی و رضا و همسرانشان تسلیت بگویم. مرگ عزیزان سخت است. تا هستند قدرشان را بدانید.