ایدز و آموزش های ضروری

 

هفته گذشته به مناسبت نزدیک شدن روز جهانی مبارزه با ایدز جلسه ای بود که خانمی از مسئولان بهداشتی در آن سخن می گفت. همراه خود دو خانم محترم جوان را آورده بود که مبتلا به ایدز بودند. هر دوی آن ها هم در زندگی شرافتمندانه خود ایدز را از همسر خود گرفته بودند. هر دو دارای فرزند بودند که بعد از فهمیدن ایدز در همسران خود متوجه شده بودند که یکی از فرزندان معصومشان نیز به این مرض مبتلا هستند. از دردهای زندگی خود و از اخراج فرزندانشان از مدرسه می گفتند. اولین بار افرادی را می دیدم که خود از این مرض رنج میبردند. دیدنشان خیلی دردناک بود. روزانه بر اساس آمار حدود ۶ هزار و خرده ای از مردم جهان به این مرض مبتلا می شوند. آن خانم های قربانی ایدز مهم ترین حرفشان آموزش همگانی بود. می گفتند همه جا در جلسات شرکت می کنیم و می خواهیم خانواده ها و مراکز آموزشی در این موارد به جوانان آموزش دهند. در جمهوری اسلامی و به خصوص در سال های اخیر در مواردی مثل زندان ها جلوگیری خوبی از رشد این مرض خانمان سوز شده است اما اصلی ترین مسأله در جمهوری اسلامی آموزش به جوانان به خصوص در تماس های جنسی است. همان خانم می گفت که آموزش مسائل زندگی به خصوص در حوزه مسائل جنسی حتی در دبیرستانهای دخترانه و توسط معلمان زن به بهانه مسائل شرعی و حفظ حیا و عفت در سال های اخیر بسیار محدود شده است؛ در حالی که شرع نجات جان انسان ها را مهم ترین مسأله می داند. در آموزه های دینی هست که اگر کسی یک فرد را از خطر مرگ نجات دهد، گویا همه بشریت را نجات داده است. وظیفه همه شرع مداران این است که در جامعه جوان ایران از هر راه ممکن جلو گسترش این مرض کشنده را بگیرند. بالاترین مرحله عفت این است که جوانان آموزش های لازم را برای آشنا شدن با خطرات مرض های خانمان سوز و از جمله خطرات آمیزش های جنسی بدانند. با پاک کردن صورت مسأله، مشکل جامعه جوان ما حل نمیشود.