گزارشی از این ۴ سال

 

از ۴ آذرماه ۱۳۸۲ که شروع کردم تاکنون به تعداد روزهای این سال ها ۱۴۶۰ پست در وبلاگم نوشته­ام. حتی به جای هفت روزی که توسط خودی های رسمی هک شدم و اسم وب نوشت به اجبار به وب نوشته ها تبدیل شد، ۷ تا پست دیگر نوشتم تا به اندازه هر روز مطلب داشته باشم. این ۱۴۶۰ مطلب در مورد مسائل مختلف سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و طنز بوده است. هر روز نوشته ام بی آن که مطلبی تکراری باشد. در سال هایی که معاون و مشاور رئیس جمهور بودم، کمتر به سایتم مراجعه می شد. شاید این قدر شناخته شده نبود. از ابتدا تاکنون ۳۵ میلیون و ۶۰۲ بازدید داشته ام. به طور متوسط ۴ ساله هر روز ۲۴۳۸۴ بازدید؛ البته روزهایی در ابتدا با بازدیدهای ۷، ۸ هزارتا، و در روزی با بازدید ۵۱۸۰۰ نفر.

سوژه یابی سخت ترین کار من است و نیز up کردن بعضی روزها. یادم هست یکی از روزهای عید نوروز پارسال ۳ ساعت در خیابان های شهر ساری و بابل می گشتم تا یک کافی نت پیدا کنم. آخر هم رفتم در دفتر یکی از هتل ها، من را شناخت و اجازه داد از اتاق رئیس هتل مطلب کوتاهی بنویسم و بگذارم روی سایت که نوشته هر روزه ام آسیب نبیند. میترسیدم اگر یک روز ننویسم، خیلی روزها ننویسم.

کمتر کسی را دیده ام که وقتی مطلبی می نویسم که آن را خیلی کمک خوبی به خودشان یا جریان سیاسی شان می بیند، تشکر کند. اما خیلی دیده­ام که آدم ها به خاطر مطلبی که نوشته ام و یا طنز و عکسی که ارائه کرده ام نقد کرده اند و دعوا کرده­اند و به مخالفانشان پیغام داده اند که ما با این حرفها مخالفیم. بعضی ها که خیلی معروفند و مردم آن ها را دارای سعه صدر می شناسند، از نیم خط طنز چنان برآشفته می شوند که نگو و نپرس! منظورم آقای خاتمی نیست به خدا! آقای خاتمی تا به حال به کار وبلاگ من کاری نداشته؛ نه من از ایشان در مورد مطالبم مشورت خواسته ام و نه ایشان نظری داده اند. گاهی بعضی بزرگان مطلبی را گفته اند که در سایت بنویسم ولی وقتی هزینه ای داشته است کلی گلایه کرده اند که آقای ابطحی هر چه میشنود را می نویسد؛ امنیت جلسات را از بین برده است. همه این ها بوده است. پشت نوشته این وب سایت سختی های خاصی دارد. گاهی از این که تنهایی باید هزینه خیلی ها را بدهم دلگیر میشوم.

در ایمیل ها و کامنت ها هم نمی دانم من چه کاره­ام. وقتی قرار بد و بیراه گفتن به حکومت و آخوندی است، مخاطب من هستم؛ وقتی می خواهند به روحانیت و دین و یا برداشت رسمی از حکومت چیزی بگویند باز مخاطب من هستم؛ وقتی قرار تسویه حساب با هر مقام سیاسی اصلاح طلب دارند و یا وقتی که مقامات سیاسی سابق و لاحق قصد تسویه حساب با اصلاحات را دارند، احیاناً من مخاطب قرار می گیرم. خوشحالم که همه این ها به خاطر آن است که هر روز هستم.

نمی دانم چرا این جوری نوشتم. کمی تلخ شد. عادت من نبود. در مقابل همه این ها از همه کسانی که با خواندن ایمیل ها و کامنت های تشویق آمیز به من اراده می بخشند که بنویسم خیلی ممنونم. از دخترم فائزه خانم که تنها یاور من در این سایت است نیز تشکر می کنم. گاهی در سفر تلفنی برایش مطلب را می خوانم و up می کند. از کسانی هم که برای ۴ سالگی ام مطلب نوشته اند ممنونم. آقایان تاج زاده، مسعود ده نمکی، ابراهیم نبوی و بورقانی تاکنون برایم یادداشت فرستاده اند که در این روزها آن را منتشر می کنم. از سایت های خبری معروف هم که گاهی مطالبم را نقل می کنند ممنونم. شاید به اندازه نیمی از این آماری که از خوانندگان داده ام، در سایت های دیگر از سایت من مطلب نقل شده که در این آمار نیامده است.