دستگاه اراذل یاب و شب قدر و جوانان باحال

 

من منظره ی جوانانی که شبهای احیا و یا عاشورا به سبک خودشون عزاداری میکنند و همه سیاه پوش تا صبح توی خیابونها هستند، و به مساجد سر می زنند و صدای بلند سینه زنی ها را از ماشین هاشون پخش میکنند را خیلی دوست دارم. در عین اینکه عزاداری سنتی نمی کنند اما نشان می دهند که دوست دارند در اردوگاه عزاداران ثبت نام کنند. فکر میکنم خدای مهربونی که من میشناسم به آنها زودتر اجر و ثواب بدهد. رسم سحری دادن ماه رمضون هم مثل نذری روز عاشورا فراگیر شده. منظره ی خانمها و آقایونی که خودشون از پولدارترین آدمای محله هستند ولی جلو مساجد صف می ایستند که غذای نذری بگیرند، نشان از عمق اعتقادات عاشقانه دارد. دیشب رفته بودم مسجد قلهک. وسط جمعیت و جلوی من چند تا جوون با حال محلی نشسته بودند. هم دعا میخواندند، هم یک مرتبه میزدند زیر خنده. آیت الله توسلی هم داشت با صدای گرمش نصیحت می کرد. خیلی هم دوست داشت جوونا رو هدایت کند. جایی که من نشسته بودم کنار صندلی ای بود که معمولاً آقای توسلی می نشست. یکی از این جوونا با چشم و ابرو دستگاهی را نشان داد که بالای صندلی به دیوار نصب بود. واقعاً هم چیز عجیبی بود. دو تا چراغ قرمز داشت که خاموش و روشن می شد. از دوستش پرسید این چیه؟ نگاهی کرد و به دوستش گفت اراذل بگیره. برو اونورتر بنشین. این حاضر جوابیا خیلی بامزه است. من هم واقعاً نفهمیدم که آن دستگاه چیه. امروز از پسر آقای توسلی پرسیدم این دستگاه چی بود؟ خندید. گفتم دیشب بروبچه ها می گفتند اراذل بگیره. گفت اراذل بگیر را که بالای سر حاج آقا نصب نمی کنند! این دستگاهی است که اخیراً در بعضی مساجد نصب می کنند که به طور اتوماتیک در فضای مساجد عطر پخش می کند. کار قشنگی است. وقتی در آن فضای معنوی قرآن سر گرفتیم، و بیرون اومدیم، خیابانها پر از ملتی بودند که سبکبال شده بودند. آنهایی که عادت به آمدن مسجد نداشتند و دیشب عاشقانه به یاد علی نخوابیده بودند سبکبال تر از دیگران بودند. خدا از همه قبول کند.