اپوزیسیون بامزه

 

یک­بار بعد از سخنرانی­ای که در یکی از سمینارهای بین­المللی در آلمان داشتم، یکی از افراد اپوزسیون که وابسته به یکی از احزاب قدیمی چپ بود شروع کرد با من صحبت کردن؛ موضوع سخنرانی من درباره دینداری بود؛ ایشان ادعا می­کرد که در ایران هیچ­کس دین ندارد. من هم که قصد داشتم پاسخ منطقی بدهم گفتم آماری که اخیراً در ایران گرفته­اند نشان می­دهد مردم ایران هنوز هم بیشترین اسامی فرزندان خود را از میان اسامی محمد و حسین و رضا و زهرا و فاطمه انتخاب می­کنند. فرمودند این اسامی را انتخاب می­کنند که فرزندانشان را در مدارس و دانشگاه­ها ثبت نام کنند. پرسیدم تا به حال آماری از این که مثلاً افرادی را با نام شهرام و هومن و نگار و آیدا از دانشگاه یا مدرسه اخراج کنند دارید؟ مثال دیگری به روز عاشورا زدم و گفتم که حتی آن­هایی که از حکومت هم دل خوشی ندارند در سراسر کشور به عزاداری می­پردازند. اول گفت که دختر و پسرها برای ارتباط با یکدیگر در عاشورا به خیابان­ها می­آیند؛ گفتم یعنی دختر و پسرها آن­قدر ندید بدید هستند و مشکل برای دیدن یکدیگر دارند که فقط در این مراسم باید همدیگر را ببینند؟! افاضه­ی جدیدی فرمودند که رژیم عزاداران از فلسطین می­آورد! گفتم با هواپیما می­آورند یا با کشتی؟ این جمعیت خیلی زیادتر از این حرف­هاست. دیگر بحث ادامه پیدا نکرد. فقط من گفتم که جمهوری اسلامی شانسی بزرگتر از این ندارد که بخشی از اپوزسیونش چنین فکر می­کنند.