۳۱ خرداد ۱۳۸۶
ادبیات فحاشی به نفع دولت نیست

 

اخیراً در رسانه های غیررسمی حامی دولت ادبیات هتاکانه و پر از فحش رایج شده است که نثار مجموعه های خارج از قدرت و یا حتی منتقدان داخل قدرت دولت می شود. این نوع فحاشی ها در همه جای دنیا از نظر عرف عمومی حتی برای اپوزسیون خارج از قدرت مجاز شمرده نمی شود و نشانه ی ناامیدی آن گروههای اپوزسیون تلقی می گردد. به کارگیری این ادبیات از سوی وابستگان به دولت، به طور طبیعی می تواند آثار نامطلوب فراوانی برای حکومت داشته باشد. از یک سو وقتی حامیان قدرت برای مخالفان داخل نظام خود از چنین ادبیاتی بهره میگیرند، مجوز طبیعی برای استفاده از ادبیات تندتر برای مخالفان قدرت صادر می کنند. این مسابقه ی خشونت و فحاشی اگر شکل بگیرد در هیچ مرزی و برای هیچ فردی متوقف نمی شود و البته در آن صورت به هیچ قدرت خارجی برای ضربه زدن به نظام نیاز نیست. از سوی دیگر رواج این بی اخلاقی و بی ادبی بنیادهای اخلاقی جامعه را چنان درهم میریزد که نه در دراز مدت که در کوتاه مدت نسل جدید را لااقل در حوزه سیاست عاری از اخلاق می کند و امکان هر نوع دیالوگی را بین مردم و حکومت به وجود می آورد. این یک قاعده ای است که اگر برای اهداف و رقابت های سیاسی اجازه استفاده از بی ادبی و بی اخلاقی داده شود، آغاز آن به دست کسانی است که مجوز می دهند ولی قطعاً پایان آن به دست آنان نیست. نمونه ی بارز این بی اخلاقی را می توان در هیاهوی مصنوعی دست دادن آقای خاتمی به زنان در ایتالیا به خوبی مشاهده کرد. وقتی شخصیت محترم و محبوبی مثل وی علیرغم تکذیب رسمی، از سوی علاقه مندان و طرفداران دولت مورد این تهاجم قرار می گیرد، نمی توان انتظار داشت منتقدان دولت حرمتی برای آنان نگه دارند. ادبیاتی که به صورت یک مکتب این روزها از سوی همسر سخنگوی دولت به کار گرفته می شود و رفتارهایی که از سوی سربازان پیاده نظام این مکتب اعمال می گردد، بدعتی است که در تاریخ ادبیات سیاسی بی سابقه است. اهانت و فحاشی به همه – حتی کسانی که سالهاست خود منتقدان تند جریان اصلاح طلبی بوده اند – قبل از هر چیز نشانه ی استیصال از اداره کشور است. این ادبیات را نمی توان سلیقه ی یک شخص دانست و آن را ادبیات همسر سخنگوی دولت ندانست زیرا همسر سخنگو در بیشتر نوشته هایش اشکالات خود را متوجه اطرافیان و نزدیکان و وابستگان شخصیت ها می کند و بنا بر همین منطق خود ایشان، نوشته هایش را باید نوشته های همسر سخنگوی دولت دانست. دولت بیش از دیگران نیاز دارد در شرایط خطرخیز فعلی در جلوگیری از این ادبیات پیش قدم شود. ضمن آنکه وقتی به همه ی مسئولان دولتهای گذشته چنین بی پروا فحاشی میشود باید توجه کنند که این شخصیت ها یا در دوران امام و یا در دوران رهبری کنونی مسئولیت داشته اند و همواره حتی اگر نقدی از سوی امام و یا رهبری متوجه آنان بوده، ولی بنا به جایگاه رهبری در قانون اساسی و بنا به اظهارات خود آنان مورد حمایت بوده اند و طبعاً اهانت مستقیم به امام و رهبری نیز تلقی می شود. وقت آن رسیده است که تا دیر نشده بزرگان و تأثیرگذاران کشور جلو این ادبیات هتاکانه را بگیرند. بنا به تجربه ی تاریخی این نکته هم باید اضافه شود که اگر چنین رفتارهایی آتش تهیه ی انتخابات است، یقین بدانند که این رفتارها به ضرر آنان و به نفع رقیب است. نظام مبتنی بر دین بیش از سایر نظامها موظف به حفظ اخلاق در جامعه است. باید فضایی به وجود آید که نقد جایگزین فحاشی شود.

 

4عزل هنیه، قربانی کردن دموکراسی در خاورمیانه
دکتر شریعتی، شهید بهشتی و آقای مصباح3
© Copyright 2003-2022, Webneveshteha.com. All rights reserved.