مذاکره با آمریکا برای مردم ایران یا عراق

 

دیروز بالاخره تابوی ۲۸ ساله شکسته شد و نمایندگان دولت ایران و آمریکا رو در رو به مذاکره نشستند. این پرونده قطورترین پرونده تاریخ سیاسی ایران است که فراز و نشیب های زیاد داشته است. بارها تا مرز مذاکره و بارها تا مرز جدی ترین مخاصمه پیش رفته، اما هیچ گاه به مذاکره مستقیم منجر نشده بود. اعلام رسمی بر این است که مذاکره دیروز ایران و آمریکا در مورد عراق بوده است، و نمایندگان ایران و آمریکا در مورد مسائل ایران با همه مشکلات فراوانی که در بین است، مذاکره نکرده اند. وقتی وظیفه مسئولان هر کشوری در مرحله اول حل مشکلات کشور خودشان است و در شرایط فعلی آمریکا بیشترین تأثیر را با به دست داشتن پرونده هسته ای ایران بر زندگی و سرنوشت مردم ایران دارد، چرا نباید مشکلات مردم ایران به اندازه مشکلات مردم عراق برای مسئولان ایرانی پراهمیت باشد؟ اگر سخن آقای احمدی نژاد درست باشد که ۴۰ بار آمریکا تقاضای مذاکره کرده تا ایران پذیرفته است، به خاطر آن است که مشکل خودش را در عراق حل کند. ما البته نباید فقط به کمک آمریکا بشتابیم. ما قبل از آن مسئولان ایرانیم. گمانم بر این است که مسئولان ایرانی هم حتماً این نکته را فهمیده اند و حالا که افتخار مقاومت سمبلیک در عدم مذاکره با آمریکا را از دست داده اند، لااقل مشکلات بزرگ فعلی ایران را با مذاکره با آمریکا حل و فصل می نمایند.