سیاست مدار و رسانه

 

دیروز برای شرکت در جلسه ی رسانه و سیاستمدار به دعوت جهاد دانشگاهی، به مشهد آمدم. مدتی بود در جلسات دانشگاهی نرفته بودم. یعنی خیلی سخت مجوز میدهند. در دانشگاه ها گرفتن مجوز برای سخنرانی ماها کار سهلی نیست. جلسه در سالنی در دانشگاه فردوسی بود. در ابتدا مجری سئوالاتی در مورد رابطه سیاستمداران و رسانه پرسید. کمی محور بحث ها وبلاگ بود که توضیح دادم دو نگاه رسانه ای به سیاستمداران وجود داشت و دارد؛ یک نگاه که در روز آغاز کار وبلاگ نویسی من نگاه اصلی بود اعتقاد داشت که سیاستمدار باید با ابهتش جامعه را اداراه کند و اگر از چارچوب رسمی خارج شود، و اخبار پیرامون او جز حرفهای رسمی باشد، زمام اداره ی کشور از هم می پاشد. من این اعتقاد را نداشتم. عکسهای خارج از کادر من از مسئولان و نوشتن حرفها و گفتگوهای غیر رسمی سیاستمداران در سایت، یک حرکت نو و جدیدی بود که بعدها با برنامه هایی مثل اخبار ۸:۳۰ که بسیار موفق بود معلوم شد طرز تفکر من در راه اندازی وبلاگ پربیراه نبوده است. البته این وقتی بود که من حسابی فحش خورم در رسانه های محافظه کار ملس شده بود. بعد کلی بحث و گفت و گوی شفاهی و کتبی در مورد رابطه ی رسانه ملی و سیاست مداران در دوران دولت هفتم و هشتم و مقایسه آن با دولت نهم مطرح شد. نکته ی مهم این بود که طرفداران اصلاحات و  محافظه کاران که نمایندگان هر دو طیف به طور فعال در جلسه دیروز شرکت داشتند، معتدل و غیر احساسی حرف میزدند و بحث میکردند. از فحاشی و تهدید و حمله به تریبون و این حرفها که سابقاً در موقع سخنرانی اصلاح طلبان یک رویه شده بود، دیگر اثری نبود. شاید به دلیل اینکه افراطی ترین بخش آنان حکومت را در اختیار دارند و رفتارشان مورد توجه جامعه است و باید پاسخگو باشند. پروفسور ساشادینا که اصلاً تانزانیائی است و سالها در دانشگاه ویرجینیا استاد بوده و در مشهد مقیم است و شیعه است و فارسی هم خوب حرف میزند، طرف دیگر این جلسه میزگرد بود که بیشتر در نقد رسانه های آمریکائی حرف زد. البته در کمال تعجب کلی علیه عربها و فلسطینی ها و حتی حماس به این دلیل حرف زد که آنها شیعه نیستند و در دل با ایران و پیروان امام علی خوب نیستند. من مجبور شدم وارد بحث شوم و از مخالفتم با تشدید اختلافات سنی و شیعه حرف بزنم. دانشجو ها البته از همه اصلاح طلبان و به خصوص آقای خاتمی انتظار داشتند که فعال باشند و فقط به نقد دولت فعلی نپردازند و برای آینده برنامه داشته باشند. انتظار به حقی است.