عبادت در یهود و علمای دینی ادیان

 

این که ریشه عبادت در ادیان مشترک است و در طول تاریخ افراد ذی نفع مذهبی برای آن شاخ و برگ درست کرده اند، در دین یهود هم هست. دیروز در مؤسسه ی گفتگوی ادیان جلسه ای بود که آقای آبائی روحانی پر اطلاع یهودی در آن سیر تاریخی عبادت در یهود را توضیح میداد. خیلی از علاقه مندان به مباحث دین شناسی در این جلسات ماهانه شرکت می کنند. افراد زیادی از یهودیان نیز دیروز در این جلسه بودند. در سیر به وجود آمدن عبادت در یهود به دو نوع عبادت کلامی و عملی اشاره کرد که معتقد بود عبادات عملی مثل قربانی کردن و هدیه دادن آن به رهبران دینی و یا به نیازمندان، از بین رفته ولی سایر عبادات عملی در طول زمان به وجود آمده و علمای دینی آن را وضع کرده اند. پرسیدم عبادات واجب را که بنا به اعتقاد مذاهب، باید پیامبر وضع کند. شوخی کردم که علمای دینی شما از علمای دینی سایر ادیان بیشتر اختیارات داشته اند؛ واقعاً بنا به جوک معروفی که میگویند به جای آنکه علما نمایندگان خدا روی زمین باشند گویا خدا نماینده ی علما در آسمان است. البته توضیح داد که علمای یهود ریشه عباداتی را که وضع نموده اند، در کلام موسی دیده اند. یهود از ادیانی است که بیشترین شریعت و اعمال عبادی را دارد؛ خیلی از اسلام بیشتر. شاید به دلیل این کثرت اعمال و شریعت در یهود است که بنا به آماری که دادند، پایبندی و تعبد عملی به شرایع، در یهود حتی کمتر از میان مسلمانان است. از همه ی این حرفها گذشته مهمتر از هر عمل دینی و فقهی، ارتباط مستقیم انسانها با خداست؛ همان معنویت. این معنای واقعی عبادت است که اصل مشترک همه ی ادیان الهی است. احترام به اقلیت های دینی در کشوری مثل ایران احترام به اسلام و ایرانی بودن خود ماست.