۲۵ فروردين ۱۳۸۶
زُر پر زُر

 

مشهد، همسایه ی افغانستان است. از قدیم افغانی ها در آن جا زیاد بوده اند. اصطلاحات افغانی هم در مشهد خیلی رواج داشت. زور را می گفتند زُر؛ بدون صدای او. بعضی ها برای این که مثل افغانی ها صحبت کنند، با لهجه ی افغانی می گفتند ما زیر بار زُر نمی رویم مگر این که زُر پر زُر باشد. حالا هم که قطعنامه های سازمان ملل پشت سر هم در حال تصویب است و فشارهای جهانی مثل این که زُر را پر زُر کرده است، زندانی آلمانی را آزاد کردند و به کشورش فرستادند؛ با ملوانان انگلیسی عکس یادگاری گرفتند و آزاد شدند؛ دانشمند فرانسوی به کشورش "اخراج" شد و احتمالاً آدم گم شده آمریکائی هم این روزها پیدا می شود و به کشورش می رود؛ همه البته از سر رأفت اسلامی. انصافاً هم کار خوبی است که آن ها را آزاد می کنند تا فشار بیشتری بر کشور وارد نیاید. البته برای آن ها که در داخل زندانند به خصوص معلم ها و محبوبه حسین زاده و رفیقش زُر پر زُری وجود ندارد ولی رأفت اسلامی می تواند وجود داشته باشد. بعد از گذشت این همه سال از استقلال واقعی ایران، اگر دوباره مشهدی ها به یاد ضرب المثل ما زیر بار زُر نمی رویم مگر زُر پر زُر باشد بیفتند جای شرم ساری دارد. مهربانی به فعالان سیاسی داخلی حتی در نگاه جهان به ایران هم تأثیر مثبت فراوانی دارد.

 

4آقای خاتمی در مصر
بدحجابی ستیزی و معیارهای دوگانه3
© Copyright 2003-2017, Webneveshteha.com. All rights reserved.