نگرانی از وضعيت ايران

 

وقتی در كنگره جهانی آزادی اديان در آفريقا من را به عنوان رييس مركز گفت‌وگوی اديان در ايران معرفی كردند، تقريباً با هر كسی كه در فاصله استراحت بعد از افتتاحيه برخورد می‌كردم، سوال  می‌كرد شما در خود ايران زندگی می‌كنيد؟ الآن از ايران می‌آييد؟ از اين‌جا دوباره به ايران باز می‌گرديد؟ جوری حرف می‌زدند و دلسوزانه نگاه می‌كردند كه گويا بايد از عمق وجود برای ما كه در ايران هستيم نگران باشند. احساس كردم همه ی آدم‌های عادی دنيا كه اخبار را از رسانه‌ها دنبال می‌كنند نگران ما ايرانی‌ها هستند.

نمی‌دانم به خاطر ترس يا واقع‌بينی بود كه وقتی ديدم رسانه‌ها و قدرتمندان جهانی اين‌گونه افكار عمومی دنيا را آماده كرده‌اند، من هم بيش از گذشته نگران شدم! ولی نگرانی افرادی مثل من كه در چرخه سياست‌سازی نظام نيستيم چه فايده‌ای دارد؟