راهپیمایی، پیام هسته ای یا انقلابی؟

 

ایران در دنیا و در داخل کشور روز پر خبری دارد. در همه ی دنیا، و به خصوص در حاشیه ی کنفرانس امنیتی مونیخ مسئله ی هسته ای ایران مطرح است و حداقل پذیرش تعلیق تحریم در برابر تعلیق غنی سازی میتواند مورد گفتگو قرار گیرد. در داخل اما  توجه رسانه ای به راهپیمائی ۲۲ بهمن متمرکز شده است. اصل مشترک جمعیت تظاهر کننده در تهران حمایت از انقلاب بود. به همین دلیل این جمعیت، تنها در سبد انقلاب قابل تحلیل است. خیلی هاشان گلایه مندی های گوناگون و نگرانیهای متفاوت را همراه داشتند اما آن را به معنای نادیده گرفتن انقلابشان نمیدانند. پلاکاردها و اوراق هسته ای هم بود ولی بیشتر از مراکز رسمی منتشر میشد. کاملاً می شد فهمید که مردم عزت، اقتدار و آرامش میخواهند و بنا به طبع بلند ایرانی از قلدری های جهانی و به خصوص آمریکا آزرده هستند. اما پیام یادآوری انقلاب مردم از پیام مقاومت هسته ای بیشتر بود. خیلی از مردمی که امروز در تظاهرات بودند، اگر آمریکا حمله ی نظامی کند، حاضرند مسلسل به دست بگیرند و با اشغالگری بجنگند، اما حتماً همانها هم انتظار دارند مسئولان تدبیری به خرج دهند که آنان هم به جای جنگ، زندگی کنند. کاش مسئولان این تحلیل را بپذیرند و پیام متفاوتی از این راهپیمائی حمایت آمیز نگیرند.