گل روی عباس

 

فردا تاسوعا است. حضرت عباس یک جورائی برای مردم ما متفاوت است. معمولا هر کس احساس میکند جوانمرد است یا جوانمردان را دوست دارد یک نوع رابطه ی ویژه با ابالفضل دارد. روز تاسوعا روز نهم ماه محرم که روز تعطیل رسمی است، در همه ی محافل و مجالس و تکایا از حضرت عباس حرف میزنند و روضه میخوانند. در دسته های سینه زنی هم همه اشعار برای عباس علمدار است. خیلی ها گمان میکنند تاسوعا روز شهادت عباس و عاشورا روز شهادت امام حسین است. عباس هم در روز عاشورا شهید شد ولی چون آنقدر نقش پررنگ و متمایزی در حادثه ی کربلا دارد که سنت تاریخی شیعه بر این تعلق گرفته که یک روز مستقل را برای عباس عزاداری کنند.  آقای صدوقی امام جمعه ی شهید یزد نقل کرده است که در آن سالها میخواسته در بین راه کرمان و یزد، که پر رفت و آمد ترین جاده کامیونی است و در تابستانها آز آسمانش آتش میبارد برای رانندگان، مسجد و استراحتگاهی بسازند که خودش مخارجش را تأمین کند. میگویند اگر نام مسجد ابالفضل باشد راننده ها خودشان آنجا را اداره میکنند. آنها که در بین یزد و کرمان مسجد بزرگ حضرت ابالفضل را دیده اند میدانند این مسجد، بهترین استراحتگاه است؛ حمام، چای، یخ، و بعضی روزها غذا، به صورت مجانی توزیع میشود و علاوه بر آن کلی مسجد درآمد هم دارد. فقط به خاطر گل روی عباس. اباالفضل در بین مردم عرب و به خصوص عراقیها، شیعه و سنی هم دارای اهمیت ویژه ای است. همه به نوعی از اسم عباس و قبر او حساب میبرند. اگر کسی به عباس قسم بخورد هرگز آن را نمی شکند. یکبار در ۶ سال پیش با متولی حرم ابالفضل که با عنوان کلیدار معروف است و از لفظ فارسی کلید دار گرفته شده دیدار و ملاقات داشتم. او تعریف میکرد که شورای مرکزی حزب بعث در ابتدای کارش برای این که یقین کنند که هیچ کس در درون  حزب خیانت نخواهد کرد، قرار گذاشتند در حرم حضرت عباس جمع شوند و آن جا هم قسم شوند که به یکدیگر خیانت نکنند. به عنوان یک سنت عراقی  معتقد بودند وقتی کسی به عباس قسم بخورد، هرگز آن را نمی شکند. در عراق ۶ امام معصوم مدفونند و همه ی آنان قبر و بارگاه دارند. ضریح آنان محل ریختن نذورات و پول است. بیشتر از همه ی امام های معصوم قبر علی علیه السلام پول و هدیه و نذر جمع می کند؛ ولی همان کلیدار میگفت مردم عراق در ضریح حضرت عباس سه برابر و نیم قبر حضرت علی پول و هدیه می ریزند.