دومینوی انتخاباتی

 

دیروز به دعوت دوستان مجمع روحانیون مبارز مشهد و امروز به دعوت جوانان حزب مشارکت مشهد، در جلسه ی آنان شرکت کردم. بحث داغشان انتخابات شوراها بود. هرچه اصرار کردم از اول جلسه پرسش و پاسخ باشد، قبول نکردند. من هم در مورد اینکه شرایط کمی با گذشته متفاوت شده، حرف زدم. گفتم از یکسو شعارهای اقتصادی دولت عملی نشده و از سوی دیگر شایدخیلی از تحریمی های دیروز فهمیده باشند با تحریم، فقط راه برای جناح حاکم بر قوه مجریه بازتر میشود و تصمیم به حضور گرفته باشند. و از دیگر سو تجربه های تلخ اختلافات گذشته درس عبرتی برای جناح ما شده است و غضنفرها صدایشان پژواک ندارد. این نکته را هم اضافه  کردم که در این مرحله اینکه چه کسانی کاندیدا هستند نباید مهم باشد، مهم آنست که لیست واحدی ارائه گردد تا به خصوص در شهرهای بزرگ، برنده لیست، اصلاح طلبان باشند و زمینه روانی برای پیروزی های بعدی فراهم گردد. بروبچه های مشهدی که معتقد بودند مشهد حیاط خلوت محافظه کاران است، غیر رسمی خبر میدادند که اکثریت لیست توافق شده آنان در خراسان رد صلاحیت شده اند. کلی هم گله مند بودند که ماها در تهران نسبت به رد صلاحیت بی دلیل نیروهای شهرستانی عکس العمل لازم انجام نمیدهیم. گلایه ای کاملاً به جا. البته اکثریت مجلس فعلی که خود با آن شکل انتخاب شدند و بعدها خیلی از اصلاح طلبان برای آنان لقب راه یافته به مجلس را پسندیدند، از رد کردن بی رودربایستی جناح اصلاح طلب ابا ندارند و عکس العمل ماها هم اگرچه در افکار عمومی مؤثر است ولی در آنان بی تأثیر خواهد بود. در پایان جلسه مشارکت بگو مگویی هم با آدمهایی برایشان مهمتر از شرکت مردم در انتخابات، رأی آوردن این و آن بود داشتیم. میگفتند چون فلانی و فلانی رد صلاحیت شده و یا.. و یا....ما در انتخابات شرکت نمیکنیم. هرچه سؤال کردم که بعد از شرکت نکردن چه بدست می آورید، جواب قانع کننده ای نشنیدم. خوبی ماجرا این بود که این بار کاملاً میشد فهمید برای اکثریت افراد و به خصوص جوانترهاشان توفیق در انتخابات مهم بود و نه کاندیداها. این را هم بگویم که هر وقت در مشهد میگفتم غضنفر، آنها میگفتند ما مشهدی ها به غضنفر میگوئیم رجب.