موسوی لاری و خاطرات ۱۸ تیر

 

آقای موسوی لاری وزیر کشور دوران اصلاحات گفته است در مورد حادثه ی ۱۸ تیر حرف های زیادی دارد که تاکنون نزده و قرار است آن را در کتابی منتشر کند. امروز با آقای موسوی لاری رفته بودیم جائی؛ اتفاقاً کنار هم نشستیم؛ به آقای لاری گفتم که کاش اول خاطراتت را تکمیل می کردی و حتی اگر نمی شد چاپ کنی، جایی امانت می گذاشتی و بعد اعلام می کردی؛ چون از حالا فشاری می آوردند که این را ننویس، آن قسمت مصلحت نیست و یک بار هم دیدی اصلاً نوشته هایت مثل لب تاپ رمضان زاده گم شد و بعد هم گفتند در منزل مشابه جهانبگلو پیدا شده است. فرصتی شد که ایام سخت ۱۸ تیر به بعد را با هم یادآوری کردیم. آن ایام در بین مسئولان، کار موسوی لاری از همه مشکل تر بود. وزیر کشور بود. ظاهراً فرماندهی نیروی انتظامی را داشت اما بی خبر او حمله به خوابگاه صورت گرفته بود. لباس شخصی ها را نمی شناخت. فشار سیاسی زیادی بر او بود. می گفت وقتی در خاطرات آقای ناطق نوری، رئیس مجلس وقت خواندم که گفته بود در آن روزها پیشنهاد کرده است که چند نفر را باید گذاشت کنار دیوار و اعدام کرد و همان جا گفته که موسوی لاری گزارش های نوع دیگری می داد، تصمیم به نوشتن خاطرات کردم. بیشتر هم می خواستم حرف ناطق نوری را تأیید کنم که بله ما نمی خواستیم کسی کشته شود و این افتخار دولت ما بود.

هر چه فکر می کنم ۱۸ تیر روزی فراموش نشدنی است. ضرب و شتم دانشجویان بی گناه، دستگیری های فراوان بعد از آن و نهایتاًشکایت فرمانده ی نیروی انتظامی وقت تهران و محاکمه کردن افرادی که حمایت از دانشجویان کرده بودند...

شاید اگر موسوی لاری و نیز مصطفی تاج زاده که معاون سیاسی وزارت کشور بود خاطرات خود را بنویسند، خیلی از ناگفته ها گفته شود.