از راه شیراز

 

امروز ظهر با آقای خاتمی وارد شيراز شديم، پرواز مستقيم به تهران نبود. چند ساعتی مجبور بوديم در شيراز بمانيم. در فرودگاه جمع ۱۰۰ نفری از مسئولان سابق به استقبال آمده بودند؛ البته استاندار فعلی هم بود، دستش درد نكند، باز هم به معرفت شيرازی ها.

آقای انصاری لاری، استاندار سابق فارس، كه فكر كنم به خاطر تلاش‌هايش فارسی ها قدر او را می‌دانند، ميزبان چند ساعته‌ی ما در شيراز بود كه با امكانات غير دولتی از ما پذيرايی كرد.

ديشب در كويت مراسم زودرس سالگرد ارتحال امام را در سفارت ايران در كويت برگزار كردند كه البته جلسه‌ای شد برای ديد و بازديد آقای خاتمی با چهره‌های فرهنگی و فكری كويت، خانواده‌های ايرانی هم آمده بودند. نيم‌ساعتی از راه افتادن آقای خاتمی به سمت ماشين برای ترك سفارت گذشته بود كه تك‌تك اعضا خانواده‌های ايرانی، از سر و كول هم بالا می‌رفتند تا با آقای خاتمی عكس بگيرند يا با وی حرف بزنند. احساسات طبيعی فراوانی بود. يادم افتاد از مسئولان يكی از سفارت‌خانه‌های كشورمان تعريف می‌كرد، چندی پيش مسئول عالی‌رتبه‌ای از ايران به آن كشور رفته بود، مسئولان تشريفاتیی وی، از سفير خواسته بودند كه به خانواده‌ها بگويد مثل وقتی كه آقای خاتمی می ‌آيد ابراز احساسات كنند.

ديروز بعد از سخنرانی آقای خاتمی در اجلاس بانک توسعه كشورهای اسلامی يكی از مسئولان فلسطينی به آقای خاتمی گفت: علی‌رغم همه تبليغاتی كه به گوش شما می‌رسد، اگر شما امروز در فلسطين كانديدا شويد بيشتر از همه رأی خواهيد آورد. اين جمله‌ی پرمعنايی بود.