گروگان گیری سیستان و بلوچستان

 

حوادث تلخ سیستان و بلوچستان که در آن جمعی از هم وطنانمان که یکی از آنان هم وبلاگ نویس بوده به گروگان گرفته شده اند، از چند جهت قابل توجه است:

۱. مسأله ی قومیت ها از حساس ترین مسائل کشور است. بارها در تحلیل بسیاری از سرویسهای رسمی و غیر رسمی خارجی دیده شده که مسأله ی تحریک قومیت ها با هدف تقسیم ایران در دستور کار قرار گرفته است. این در حالی است که قطعا اقوام مختلف ایرانی هرچند نارضایتی های زیادی داشته باشند، چون ایرانی هستند باید بیش از دیگران به این مهم حساسیت نشان دهند.

۲. حضور تفکر افراطی سلفی و تکفیری که عراق را به آستانه ی جنگ داخلی کشانده در ایران خیلی معنا دار است؛ گروهی که هموطنان ما را در سیستان به گروگان گرفته اند از آنانی هستند که با حمایت از اندیشه ی افراطی سنی گری علاقه مند بودند که شیعیان را بکشند یا گروگان بگیرند. با توجه به اینکه سنی های ایران همواره از معتدل ترین مجموعه های سنی عالم بوده اند، باید در این مرحله تلاش ویژه ای برای جلوگیری از این افکار داشته باشند. البته و متاسفانه حضور مبلغان افراطی شیعه، به خصوص در مناطق سیستان و بلوچستان در سالهای اخیر، زمینه ی این تقابل را جدی تر می کند.

۳.  نا امنی های منطقه ای در حال گسترش است. جلوگیری از این نا امنی ها وظیفه ی حکومت است. وزارت کشور که با قائم مقامی معاون سابق سپاه اداره می شود، باید بیش از گذشته در ایجاد امنیت و بستن مرزها موفق می بود. گرچه امنیت وقتی محق می شود که راه گفتگو و همکاری با مردم کشور و رضایت آنان هموار باشد تا در آن صورت مخالفان آن سوی مرزها جایگاهی برای خود در این سوی مرزها نیابند.

۴.  تلاش برای آزادی این گروگانها از همه چیز مهمتر است. امید که همه سریع تر آزاد شوند و به خصوص این همکار وبلاگنویسمان که نمیشناسمش نیز آزاد گردد.