آری این چنین بود برادر خبرنگار

 خبر سقوط هواپیمای حامل اهالی رسانه و مطبوعات و تبلیغات خیلی دردناکتر از آن بود که تصورمی رفت.دیروز واقعا روز عزای عمومی رسانه ها بود. دراین میان کارمندان صدا وسیما که بیشترین قربانی را دادند، بیش از دیگر رسانه ها در سوگ همکارانشان سوختند. خبر نگاران و دست اندرکاران تولید خبر و گزارش را معمولا مدیران برمی گزینند تا به عنوان یک وظیفه ی کاری  برنامه های مختلف را پوشش دهند و اگر به زعم مدیران خوب عمل نکنند به راحتی توبیخ می شوند . اما وقتی قصد اعزام آنان می کنند هیچ مدیری دل نگرانی سلامت آنان را ندارد. افتخار همه ی این نوع مراسم هم بنام دیگرانی ثبت می شود که همه مواظب امنیت آنان هستند. و نهایتا خبرنگاران خسته و رنج کشیده، اگر اتفاقاتی مثل ماجرای دیروز نیفتد و همه جان ندهند تنها راوی موفقیت دیگران خواهند بود. دیشب وقتی تصاویر بعضی از آنان از تلویزیون پخش می شد و شخصا با خیلی از انان آشنا بودم یاد روایت پر سوز شریعتی از ساخت اهرام مصر در کتاب آری اینچنین بود برادر افتادم، که شرح می دهد چگونه کارگران مصری زیر سنگهای بزرگ جان می دادند تا کاخ اهرام سه گانه مصر ساخته شود و باعث فخر فروشی پادشاهان شود. من به سهم خود به جامعه رسانه ای کشور و خانواده های داغدارشان از عمق جان تسلیت می گویم و ناامیدانه امیدوارم که پاسخگوئی پیدا شود. اهالی رسانه از دوست داشتنی ترین ومظلوم ترین های افراد جامعه امروز کشورند.