۰۴ آذر ۱۳۸۴
وب نوشت دو ساله شد

 

دیروز وب نوشت دو ساله شد. دو سال تمام هر روز نوشتم و باشما حرف زدم. از همه چیز گفتم و پای صحبت شما نشستم. از وقتی معاون رئیس جمهوری بودم کارم را شروع کردم. بعد شدم مشاور رئیس جمهور ادامه دادم و بعد هم به عنوان یک عضو از جامعه ایرانی همچنان نوشتم. در آغاز سومین سال وبلاگنویسی چند نکته را متذکر می شوم:

1_تجربه وبلاگنویسی بهترین تجربه عمر من بود. ارتباط صمیمانه، ایمیل های محبت آمیز، شنیدن حرفهای مردم به صورت مستقیم، حتی خواندن و شنیدن فحاشی های جناحهای سیاسی و یا افراد عادی عبرت آموز بود. از همه تون ممنونم.

2_بخش کامنت ها را که از پارسال شروع شد، کم کم تبدیل به یک اطاق اظهار نظر شد. اینجا سایت شخصی من بود و با مسئولیت من. خیلی از نوشته ها که عمدتا بدون اسم و عنوان بود را نمی شد پابلیش کرد. در نظر آن عزیزان سانسور چی نام گرفتم. با تعبیر آن که شماها سر و ته یک کرباسید و سانسور می کنید هم خیلی رو به رو شدم. در همین جا از همه آنان عذر خواهی می کنم. یقین دارم درکم خواهند کرد. باز هم از کامنت های شما استقبال می کنم و می دانید که منتشر کردن هر روز و احیانا جواب دادن به آنها وقت زیادی می گیرد.

3_رسانه های جهانی و داخلی در این دو ساله از وب نوشت گزارش های زیادی تهیه کردند. بسیاری از وبلاگ های ایرانی هم لینک دادند. در موارد فراوانی مطلب وب نوشت را در سایتهایشان نقل کردند و یا در سخنرانی ها و مصاحبه های وبلاگی از وب نوشت یاد کردند. از همه آنان ممنونم. همچنان از هزاران دوستی که در اورکات، گزگ و کلوب به من افتخار دوستی دادند.

4_پیدا کردن سوژه، با وضعیتی که نوشته های من دارد و باید دهها ملاحظه را در ذهن داشته باشم بسیار سخت است. اگر گاهی نوشته ها مورد پسند شما نیست، شرمنده! اما همواره سعی کرده ام در این دو سال مثل همیشه عمرم آنچه به آن پای بندم را بنویسم، و خود را آنچنانکه هستم معرفی کنم نه بهتر! ای کاش می شد همه این روش را داشتند.

5_روز نوشت من تاریخ نگاری نیست، اما گاهی نمی شود از حوادث روز جدا شد. لذا نمی توان توقع داشت در مورد هر حادثه چیزی بنویسم. همچنانکه ننوشتن در مورد حادثه ای به معنای خاصی نیست. عکس ها هم حتی الامکان ربطی به مطالب ندارد و برداشت سیاسی از ارتباط آنها کار صمیمی نیست!

6_از همه مهمتر تشکر ویژه از خوانندگان است که سایت را تقریبا همواره  حد اقل بالای 15 هزار در روز نگه داشته اند و به 37 هزار هم رسانده اند.

7_ از کسانیکه در طول این دو سال در بخش فنی، اجرایی، و حتی سوژه یابی و تصحیح کمکم کرده اند نیز ممنونم.

در پایان. تو رو خدا کادو نفرستید! مخلص همه تون هستم. و امیدوارم تا سال آینده باز هم هر روز بنویسم و شما هم هر روز لطف کنید و آنرا بخوانید. شاد باشید.

 

4به یاد منوچهر آتشی
رئیس دانشگاه تهران3
© Copyright 2003-2019, Webneveshteha.com. All rights reserved.