۲۸ آبان ۱۳۸۴
آیت الله خادمی و آقای عبد الله نوری

 

در یکی از گعده ها، صحبت از علمای دینی قدیم شد که جزئی از مردم بودند، شوخی می کردند، به درد دل مردم می رسند، مشکلات شخصی و خانوادگی آنها را حل می کردند و پناه مردم بودند.

آقای عبد الله نوری هم بود. می گفت علاوه بر این ها، علمای قدیم خیلی بی کینه و ضمنا صریح بودند. بعد بر اساس رسم گعده ها خاطره ای نقل کرد. می گفت در انتخابات مجلس از اصفهان، من و آقایان واقفی و معزی و صالحی نماینده مردم شدیم. آیت الله خادمی یکی از روحانیون نامدار آن منطقه بود که تا آخر هم در سیاست دخالتی نکرد.

به دلیل اهمیت وی نزد مردم، تصمیم گرفتیم بعد از پایان انتخابات با ایشان دیدار کنیم. گوشش سنگین شده بود و حوصله حرف شنیدن زیاد نداشت. آقای صالحی شروع به سخن کرد. طبق معمول آن روزها این دوست ما مقدمه چینی کرد که ما علاقه مند به شزکت در انتخابات نبودیم و می خواست بعد اضافه کند که احساس تکلیف کردیم و وظیفه شرعی بود وگرنه ما به سراغ دنیا و دنیا خواهی نمی رفتیم! تا این دوست ما گفت که علاقه مند به شرکت در انتخابات نبودیم، بلافاصله آیت الله خادمی زد توی ذوقمان و گفت خوب کاندیدا نمی شدید!

آقای نوری می گفت حرف در گلویمان خشک شد و به هم نگاه کردیم و از آیت الله خداحافظی کردیم و بیرون آمدیم.

 

4معنای سمبلیک مرگ عقاد
یواشکی3
© Copyright 2003-2018, Webneveshteha.com. All rights reserved.