اوّل، معاون اوّل

 

در خبرها بود كه دكتر معين، كانديداي جبهه مشاركت، در آغاز راه مبارزه انتخاباتي خود، دكتر رضا خاتمي را به عنوان معاون اول و دكتر الهه كولايي را به عنوان سخنگو برگزيده است. من اين حركت را به صورت اصولي يكي از نقاط عطف تاريخ سياسي بعد از انقلاب مي دانم. يك كانديداي رياست جمهوري، به جاي شعارهاي عمومي و يا حتي بجاي تأكيد بر روي عناوين برنامه هاي خود، به صورت شفاف همكاران جدي آينده ي خود را معرفي مي كند. اين در شناخت تصميم گيري مردم خيلي تأثير گذار است. وقتي مردم بدانند كه كانديداهاي رياست جمهوري به همراه چه كساني و با چه ميزان پايبندي به شعارهاي مطروحه در ايام انتخابات مي خواهند اهداف خود را تحقق بخشند، امكان تصميم گيري براي آنان خيلي بهتر و روان تر خواهد بود.

انتظار مي رود كه اين سنت حسنه، مورد توجه ساير كانديداها باشد، تا اگر براي آنان مردم و ديدگاه هايشان مهم است، اين امكان را به آنها بدهند كه بدانند چه كساني زمام امور آينده كشورشان را به دست خواهند گرفت.

آقاي خاتمي، هم خود و هم شعارهايش در دو دوره رياست جمهوري، پاسخي به نيازهاي واقعي جامعه بود، اما در مجموعه ي ما كه در كابينه بوديم و دستياران وي، تعداد كساني كه حاضر بودند براي شعارهاي رئيس جمهور از خود گذشتگي نشان دهند اندك بودند. شايد آقاي خاتمي آن را نپذيرد ولي من بر اين نكته اصرار دارم كه اگر آقاي خاتمي همراه بيشتري داشت، پيشرفت جريان اصلاحي خيلي بهتر از وضع موجود بود.

اكنون اول، بايد معاون اول را گرامي داشت و به اين طرز تفكر شفاف سازي كار پس از انتخابات ارج گذاشت.

البته، آقا رضاي خاتمي، پزشك است و دكتر معين هم پزشك. اميدواريم كابينه ي آينده ي دكتر معين پزشك سالاري نباشد كه اين نوع سالاري را تا حالا نداشتيم!!