چند روزی بود که از سوی افراد مختلف کپی نامه­ای با مهر خیلی محرمانه به من ایمیل می­شد که من، خطاب به ریاست سازمان برنامه­ی بودجه از قول خودم و نه رئیس جمهور نوشته­ام که ترتیبی اتخاذ شود که ترکیب جمعیتی خوزستان به هم بریزد. عرب­ها مهاجرت کنند، اسامی شهرها و قصبات که عربی هستند فارسی شود، آذری ها به آن­جا مهاجرت نکنند و از این نوع حرف ها.

اصلاً جدی نگرفتم. در راستای همه­ی فعالیت های گسترده­ی این سال­ها علیه خودم آن را ارزیابی کردم. تصورم هم بر این بوده و هست که هر کسی این نامه را بخواند می­فهمد در ایران حتی اگر این تصمیمات در سطح رهبری و شورای عالی امنیت ملی و رئیس جمهور هم گرفته شود قابلیت اجرا ندارد و اساساً تصمیمات خیلی کوچکتر از این در سطح عالی کشور گرفته می­شود. حالا چطور رئیس دفتر ریاست جمهوری می­تواند از طرف خودش بخشنامه­ی غیر معقول را صادر کند و ترکیب جمعیتی منطقه­ی حیاتی و مهمی مثل خوزستان را تغییر دهد؟

به همین دلیل گمان نمی­کردم توضیح لازم باشد. اما وقتی خیلی­ها دلسوزانه گفتند حسابی در منطقه­ی خوزستان در حال شوراندن ایرانیان عزیز عرب زبان هستند و حتی اطلاع رسید که پرینت آن را هم در روستاها منتشر کرده­اند، گفتم شاید لازم باشد یادداشت کوتاهی بنویسم و توضیح دهم که: 1- من هیچ وقت چنین قدرتی نداشته ام که بتوانم بخشنامه­ی ترکیب جمعیتی بدهم. 2- اگر هم داشتم و یا اگر همه­ی کسانی که قدرت دارند نیز تصمیم بگیرند ترکیب جمعیتی هر نقطه­ای را بر هم بریزند نمی­توانند. 3- ایرانیان عرب زبان هم هوشمند­تر از آن هستند که با چنین روش­های شناخته شده­ای تحریک شوند. گرچه نمی­توان به طراحان این روش های شناخته شده و مجعول نصیحت کرد که تأثیر ندارد، ولی می­توان از عزیزان وبلاگ­نویس و سایت­های خبری که این نوشته را منتشر کرده­اند خواست که این نوشته­ی مرا هم منتشر کنند تا ذهن خوانندگان روشن شود.

تا شایعه­ی بعدی و اتهام آینده چه باشد!