چالش سیاست خارجی

 

به عقیدۀ من اصلی ترین چالش آینده سیاست خارجی است. در حوادث بین المللی چند سال گذشته روابط جهانی هم ناعادلانه تر وهم قدرتمند تر شده است.

این واقعیت اگر چه تلخ است اما برای مدیریت هر کشوری فهم آن ضروری ترین مسأله است. زیرا در صورتی که این واقعیت مورد توجه قرار نگیرد، مردم اولین قربانیان آن هستند. واقعیت دیگر هم آن است که در روابط جهانی و با معیار هایی که دارند، اگر نظامی را خارج از چارچوب مقبول خود بدانند از هر بهانه ای برای آسیب رساندن به آن کشورها استفاده می کنند. دوگانگی نگاه دنیا به اسرائیل و سایر کشور ها از همین مقوله است. در چنین دنیایی هنر مدیریت هر کشوری این است که خود را در معرض برخورد قرار ندهد تا مردم آسیب کمتری ببینند.

در شرایط بعد از انتخابات، ما در وضع ویژه ای قرار گرفته ایم.علائمی که از مواضع قدرتمندان جهانی می رسد نگران کننده است و نشانۀ بهانه گیری و تغییر موضع است. در دوران آقای خاتمی که دنیا احساس کرده بود لااقل بخش اجرائی کشور قصد تنش زدایی در روابط جهانی دارد، خانم ابتکار  سخنگوی دانشجویان گروگانگیر سفارت آمریکا بود. اما در هیچ یک از سفر ها و مصاحبه ها به آن اشاره­ای نشد. اما در شرایط فعلی آقای احمدی نژاد که قطعا در آن ماجرا نقش اصلی نداشته چنین مورد فشار جهانی قرار گرفته است. این نشانه­ی آن است که بخش قدرتمند دنیا قرار است با با دید دیگری به ایران نگاه کند. در جهان امروز، اگرچه تسلیم شدن راه حل نیست ولی کشور را هم به رویاروئی کشاندن با دنیا فاجعه است. شعار های افراطی بین المللی دقیقاً خواست همان کسانی است که قصد برخورد با مردم ایران را دارند.خدا کند دولتمردان آینده بدانند که در وضعیت موجود جهانی با هر اظهار نظر آنان چقدر از حساب جاری اقتصادی وسیاسی مردم ایران بر داشت می شود. در این مورد باز هم خواهم نوشت.