۲۲ ارديبهشت ۱۳۸۳
انتشار در: روزنامه ایران
وبلاگ نويسى سياست پيشه ها

احمد جلالى فراهانى

 

اگر نام «سيدمحمدعلى ابطحى» به عنوان بانى هيچ تحولى در تاريخ اين سرزمين ثبت نشود، شايد در تاريخ وبلاگ نويسان فارسى زبان اين نام ماندگار شود. چه آنكه او اولين سياستمدار ايرانى است كه با شعار «اجازه بدهيد در اين سايت من محمدعلى ابطحى باشم، بى توجه به مسؤوليت هاى رسمى و حقوقى ام.» راه انداخته و با آن روزانه بيش از چهار هزار مخاطب را جذب سايتش مى كند. چرا او اين سايت را راه اندازى كرده است؟ آيا اين پاسخ كه «دوسالى است كه هر روز با اينترنت كار مى كنم، تقريباً سايت و وبلاگ هاى فارسى را مى خوانم و از نوشته هاى وبلاگ نويسان هموطنم كه مشترى دائمى بعضى از آنها هستم لذت مى برم.» مى تواند تنها دليل راه اندازى چنين سايتى باشد؟ يا دلايل ديگرى باعث راه اندازى چنين سايتى توسط او و سياستمدارانى چون ابطحى مى شود؟ براى يافتن جواب اين سؤالات، شايد خواندن اين گزارش خالى از لطف نباشد.
از «حسين درخشان» در سرزمين ناملموس اينترنت تحت عنوان «ابولبلاگر» ياد مى كنند. پدر وب ايران، جوانى است ۲۹ ساله كه بيش از چند سال است وبلاگ مى نويسد. او در اين باره مى گويد: «زمانى كه شروع كردم به نوشتن تقريباً هيچ كس در ايران درباره وبلاگ چيزى نمى دانست. شايد با چندصد بيننده در روز شروع كردم و الآن بيش از پنج هزار بيننده در روز دارم.» او درباره سايت «وب نوشت» معاون پارلمانى رئيس جمهور چنين مى گويد: «من وبلاگش را دوست دارم. او درباره چيزهاى مدرنى مثل
SMS، تلفن همراه، عكس هاى تلفن همراه و وبلاگ صحبت مى كند... فكر مى كنم كه او به روشنى از وبلاگش براى نامزد شدن براى مجلس (!) يا چنين چيزى استفاده خواهد كرد. به هرجهت، اين حقيقت كه او ريسك زيادى با اين كار كرده است به اين معناست كه سياستمداران ديگرى هم ممكن است باشند كه بتوانند به محيط وبلاگ وارد شوند.» او معتقد است اينترنت و وبلاگ نويسى در آن نوعى رسانه است كه هركس مى تواند انجام دهد. اين رسانه مى تواند توسط هركسى مثل تندروها، اسلام گراها، اصلاح طلبان و ... استفاده شود. اين شايد جان كلام در انگيزه فعالان سياسى براى راه اندازى وبلاگ هاى شخصى در دنياى بى كران اينترنت باشد و اين واقعيتى است كه ديگر سياستمداران ايرانى را هم واداشته تا با راه اندازى چنين وبلاگ هايى مخاطبان خود را يافته و سليقه سياسى آنان را سمت و سو بدهند.
فراموش نكنيم كه اشتياق و استقبال فارسى زبانان دنيا يكى از انگيزه هاى اصلى راه اندازى وبلاگ توسط سياستمدارانى چون ابطحى است. تنها در يك سال گذشته وبلاگ هاى فارسى زبان در اينترنت رشد قابل ملاحظه و سريعى داشته اند. به طورى كه اكنون بيش از ۲۰ هزار وبلاگ وجود دارد حال آن كه اين تعداد در سال ۱۳۸۱ تنها ۷۰۰ وبلاگ بود. طبق آمار سرويس هاى
Crawler هم اكنون بيش از ۲۰ هزار و ۲۷۱ وبلاگ فارسى فعال روى سرويس دهنده «پرسين بلاگ» (Persian Blog.com) اولين سرويس دهنده وبلاگ فارسى قرار دارد كه اين تعداد روز به روز در حال افزايش است. هم اكنون وبلاگ هاى فارسى رتبه چهارم را در اينترنت از نظر تعداد كسب كرده اند.
رشد حيرت آور وبلاگ هاى فارسى در كنار حساسيت هاى ويژه جهانى نسبت به رويدادهاى اجتماعى كشورمان باعث شده است تحليل هاى مختلف و متفاوتى درباره علل گرايش و علاقه كاربران ايرانى به پديده وبلاگ و محتواى وبلاگ هاى فارسى، از سوى ناظران داخلى و خارجى ارائه شود. چنان كه اخيراً خبرگزارى رويترز و سايت
CNN در دو مقاله مشابه و با تيترهاى متفاوت، مطالب و تحليل هايى درباره وبلاگ هاى ايرانى منتشر كرده اند. در اين دو مقاله البته برخلاف آنچه كه در عالم واقع وجود دارد سعى شده عمده اشتياق و علاقه وبلاگ نويسان و خوانندگان وبلاگ هاى ايرانى به مسائل جنسى و فرهنگ غرب (كه در آن دو مقاله به عنوان تابو نام برده شده است) ارتباط داده شود و چنين وانمود شود كه كاربران ايرانى اينترنت به علت محدوديت هاى اجتماعى در اين زمينه ها به وبلاگ نويسى و وبلاگ خوانى روى آورده اند! حال آنكه در عالم واقع اصل ماجرا چيز ديگريست. در واقع اغراض سياسى و اجتماعى و گاه اقتصادى عمده ترين انگيزه ايست كه كاربران اينترنتى را به پاى رايانه و ورود به دنياى نه چندان پيچيده وبلاگ نويسى مى كشاند.
چرا آنها وبلاگ مى نويسند؟
اگر اين سؤال را از سياستمداران وبلاگ نويس بپرسيد جواب هاى كليشه اى دريافت خواهيد كرد اما واقعيت اين است كه وبلاگ ها اين توانايى را دارند تا هم خوانندگان و هم نويسندگان را از سطح «مخاطبان» به سطح «عموم» و هر يك را از سطح «مصرف كننده» به مرتبه «آفرينندگى» برسانند.
اگر پنج سال پيش از كسى راجع به وبلاگ مى پرسيديد مطمئناً با جواب هاى غيرمعقولى روبرو مى شديد. (گفتنى است كه واژه «وبلاگ» را يورن باركر براى نخستين بار در دسامبر سال ۱۹۹۷، به اين قصد به كار برد) ولى حالا روز به روز بر تعداد كسانى كه در عرصه فرهنگ و سياست دستى بر آتش دارند و وبلاگ راه انداخته اند افزوده مى شود.
اين اتفاق به خصوص از وقتى روبه افزايش نهاد كه يكى از فعالين سياست كه در درون حاكميت هم از سمت قابل توجهى برخوردار است سايتى راه اندازى كرد كه در آن درباره مسائل مختلفى چون مسائل سياسى روز، مسائل اجتماعى و حتى هنرى و شخصى به گفت وگو با مخاطبانش پرداخت و هجوم بى سابقه مخاطبان به سايت او باعث شد حتى مطبوعات هم از نوشته هاى او استفاده كنند. اين قضيه ساده شايد انقلابى در ارتباط ميان سياستمداران و دنياى شخصى ـ و نه رسمى آنها ـ با مخاطبان ايجاد كرد. (بنابه اعلام يكى از دست اندركاران سايت سيدمحمدعلى ابطحى در روزهايى كه يكى از روزنامه ها يا ديگر سايت هاى اينترنتى نوشته هاى او را استفاده مى كنند مخاطبان سايت وب نوشت از ۱۵ هزار نفر هم تجاوز مى كند)
و حالا وضع به گونه اى است كه افرادى چون احمد توكلى نماينده مجلس هفتم، عبدالله رمضان زاده سخنگوى دولت در عين حال نبايد فراموش كرد كه گروه هاى سياسى چون «خدمتگزاران مستقل ايران اسلامى»، «جمعى از اساتيد ايران اسلامى»، «خانه كشاورز» و «ايثارگران ايران اسلامى» داراى سايت هايى هستند كه از آنها در جهت منافع سياسى خود استفاده مى كنند و اتفاقاً نتايج مثبتى هم از اين كار خود گرفته اند. اين معجزه وبلاگ و وبلاگ نويسى است. در واقع وبلاگ ها نقش صافى را براى خوانندگان به خوبى بازى مى كنند. آنها زير آسمان اين فضاى مجازى حيرت آورترين، ضرورى ترين و جذاب ترين نوشته ها را به خوانندگانشان عرضه مى كنند تا بتوانند آنها را معتاد خود كنند و البته مجذوب و شيفته رفتار و عقايد و آراى خود. اين سياستمداران نوجو تلاش دارند با تهيه روز نوشته هايى جمع و جور و جابه جا عوالم خود را براى خوانندگانشان باز نمايانند. در اين ميان البته بى ترديد «وب نوشت» از نوآورى و خلاقيت فراوانى نسبت به سايرين ـ حتى اشخاص فرهنگى چون داريوش آشورى يا مثلاً مسعود بهنود ـ برخوردار است.
سياستمداران وبلاگ نويس بيش از هر چيز سعى مى كنند با مطرح كردن مسائلى از قبيل «روز كاريم چه طور گذشت؟»، «به نظر من راجع به فلان موضوع چيست؟» و ... تب نمايش ارائه شخصيت خود را نشان دهند و مخاطبانشان را غافلگير كنند. به عنوان مثال شما مى توانيد در «وب نوشت» عكس هايى از سياسيون هميشه رسمى و خشك ببينيد كه آنها را بيشتر شبيه شما مى كنند. آنها در اين عكس ها مى خندند يا سيگار مى كشند يا عصبانى هستند و اين اتفاقى است كه دنياى مدرن اينترنت دراختيار مخاطبانش قرار مى دهد.
وبلاگ نويسان سياسى و يا سياستمداران وبلاگ نويس، خواننده را با افكار و باورهاى خودشان روبرو مى كنند. آنها با هر روز نوشتن خود را به نويسندگانى با اعتماد به نفس تبديل مى كنند و با اين كار فرهنگى، بخش هايى از مردم را با نوشته ها و افكار خود آشنا مى كنند. شنيدن نداى دوستانه آنها مى تواند اطمينان مخاطبان را نسبت به نگاهى كه آنها به دنيا دارند، تقويت كند و چه بسا نوشتن در قالب هاى تازه و بلندترى را بيازمايند و حتى بدشان نيايد كه دستى در ادبيات ببرند و از اين طريق وجهه شخصيتى خود را معتبرتر مى كنند.
از طرف ديگر آنها مى توانند بدون واسطه با رأى و نظر ديگران نسبت به آراى خود آشنا شوند و به كنش در اين باره ادامه دهند و حتى بعيد نيست كه پس از چندى كمتر انعطاف پذيرى و بيشتر واكنشى شوند و عقايد خود را شايسته توجه جدى بدانند.
ابزار شگفت انگيزى به نام اينترنت
واقعاً اينترنت ابزار شگفت انگيزيست. ابزارى كه مى تواند در رقابت هاى سياسى نقشى تعيين كننده بازى كند. به قول «مصطفى قوانلو قاجار» مثال خوب اين ادعا «هووارد دين» نامزد دموكرات رياست جمهورى ايالات متحده است. يك سال پيش، هووارد دين فرماندار نسبتاً ناشناخته يكى از ايالت هاى شمال شرق آمريكا بود. باظاهرى عصبانى و عقايدى سفت و سخت درباره جنگ قريب الوقوع عراق. او كه به اعتقاد بسيارى از كارشناسان ناشناخته تر و عصبانى تر و متعصب تر از آن بود كه بتواند در صحنه انتخابات رياست جمهورى آمريكا شانسى براى مطرح شدن داشته باشد با استفاده از ترفند «جوتريپى» مدير تبليغاتش بسيارى از بلاگرهاى مطرح سياسى را واداشت درباره دين در وبلاگ هايشان بنويسند و همين عامل باعث شهرت امروزى او در ايالات متحده شد و حالا «جان كرى» راه او را ادامه مى دهد.
شايد قياس او با سياستمداران ايرانى كه از اينترنت استفاده مى كنند، قياس چندان مناسبى نباشد اما «شريف» يكى از دست اندركاران سايت «وب نوشت» درباره اين سايت مى گويد: ««وب نوشت» روزانه بين هفت تا ۱۲ هزار هيت دارد و اين رقم در زمان هك شدن سايت و يا در مواقع خاص به ۲۲ هزار هيت افزايش مى يابد.» در كنار اين آمار مى توانيد واقعيت هاى ملموسى را هم بگذاريد تا نتيجه گيرى تان مستدل تر باشد و آن اينكه گرايش به اينترنت در ايران كه ۷۰ درصد جمعيت آن را جوانان تشكيل مى دهند به سرعت روبه افزايش است و برخى از منابع رسمى، آمار تعداد كسانى را كه چه به صورت دائم و چه به صورت موقتى يا موردى به اينترنت دسترسى دارند يا از آن مطلع مى شوند تا هفت ميليون نفر ذكر كرده اند. بنابراين فراموش نكنيد كه اگر سياستمدارى بتواند وبلاگ بنويسد و از چهره و قالب رسمى و دولتى خود بيرون بيايد، مى تواند واقعيت هاى جامعه را بهتر درك كند و روز به روز بر شهرت و محبوبيت خود بيافزايد.

 

لینک مطلب

© Copyright 2003-2021, Webneveshteha.com. All rights reserved.